ต้วนหลิงเทียนรู้ดีแก่ใจ ว่าพื้นที่ลวงตาที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าจะมีแค่ 2-3 ฉากแน่นอน และต่อให้จะมีแค่ 3 ฉากจริง เช่นนั้นฉากต่อไปก็ต้องวกกลับเป็นพื้นที่หุบเขาเปลี่ยวร้างวังเวง
ความจริงก็เป็นอย่างที่ต้วนหลิงเทียนคิด
หลังต้วนหลิงเทียนเหินร่างตระเวนหาแก่นกลางพื้นที่ลวงตาอยู่อีกไม่กี่วันอย่างเรื่อยเปื่อย ในที่สุดฉากใหม่ก็ปรากฏขึ้น
ฉากใหม่ครานี้คือพื้นที่ป่ารกชัฏ แถมในป่ายังมีสัตว์ร้ายมากมายหลากหลายชนิด มันเป็นสัตว์ลวงตาที่จะหายไปทันทีเมื่อสัมผัส
ต้วนหลิงเทียนที่ท่องไปทั่วป่าได้ลงมือทำลายทุกสิ่งไม่ว่าจะดอกไม้แปลกๆ สัตว์ลวงตาทั้งหลาย กระทั่งเนินดินที่นูนขึ้นมาผิดปกติ หมายค้นหาแก่นกลางภาพลวงตาของมันให้จงได้ คิดทำลายพื้นที่ลวงตานี่เสีย
ถึงตอนนั้นเขาก็จะออกไปจากที่นี่ได้
อย่างไรก็ตามวันแล้ววันเล่าได้ผ่านพ้นไป จนกระทั่งฉากโดยรอบได้แปรเปลี่ยนไปอีกหลายครั้ง แต่ต้วนหลิงเทียนก็ยังไม่พบแก่นกลางพื้นที่ลวงตาเลย…
‘ไฉนข้าถึงได้ซวยนักเล่า…’
‘ครั้งแรกที่ใช้ยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่า ข้าก็ดันมาโผล่ในพื้นที่ผีสางนี่ซะงั้น…แถมพื้นที่ลวงตาแห่งนี้ดูแล้วไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว!’
ต้วนหลิงเทียนรู้สึกอับจนอยู่บ้าง
