ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้โดยพลัน ว่าเขาสมควรอยู่ในพื้นที่มายาอะไรสักอย่าง ที่สำคัญยังไม่ใช่พื้นที่ลวงตาธรรมดาๆ
หากสภาพแวดล้อมมันคงสภาวะเดิมไว้ไม่เปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้ เกรงว่ากว่าเขาจะรู้ตัวคงอีกนาน! แต่ทว่าอยู่ๆมันก็เปลี่ยนจากหุบเขารกร้างว่างเปล่าเป็นทัศนียภาพดั่งแถบขั้วโลก เขาจึงรู้ตัวได้ทันที…
‘ในเมื่อที่นี่สมควรเป็นพื้นที่ลวงตาอะไรสักอย่าง…งั้นมาลองดูกันว่าจะทำลายมันได้หรือไม่’
พื้นที่ลวงตาที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่พ้นต้องเกิดขึ้นด้วยน้ำมือของมนุษย์ เช่นนั้นหากเขาคิดจะทำลายมันทิ้ง สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือตามหา ‘แก่นกลางพื้นที่ลวงตา’ แห่งนี้ให้พบ!
แก่นกลางของพื้นที่ลวงตา ก็ไม่ต่างอะไรจาก ‘ตา’ ของค่ายกลมายา หากเขาทำลายมันได้ ภาพลวงตาทั้งหลายก็จะหายไปเอง พื้นที่ลวงตาแห่งนี้ก็เช่นกัน หากแก่นกลางมันพินาศ มันก็ไม่อาจคงสภาพได้ต่อไป
“พื้นที่ลวงตาแห่งนี้…ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
หลังผ่านไป 2 วัน 2 คืนเต็มๆ ฉากเรื่องราวรอบกายต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง
โลกน้ำแข็งหายไป
บัดนี้ต้วนหลิงเทียนปรากฏในที่ราบทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ มองไปสุดลูกหูลูกตาก็มีแต่ทุ่งหญ้าขจี ไร้ซึ่งสิ่งใดเป็นจุดสังเกต…
ในสถานที่แบบนี้ การจะหาแก่นกลางพื้นที่มายา ย่อมยากเย็นกว่าเดิม!
‘บ้าจริง…แบบนี้ก็ได้แต่รอฉากต่อไป’
