แต่เป็นเช่นนั้นก็ไม่แปลก เพราะสุดท้ายแล้วมันก็ติดหนี้ชีวิตต้วนหลิงเทียนอยู่…เมื่อรู้ว่ากำลังจะได้ชดใช้ ยังไม่รู้สึกโล่งอกได้อย่างไร?
“ฉินอวี่!!”
สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปใหญ่หลวง ลูกตามองจ้องแทบถลนออกเบ้า จังหวะนี้เขารู้สึกเสียใจไม่น้อย อดคิดไปไม่ได้ว่าไฉนเขาต้องทำตามใจตัวเองนัก? ก่อนหน้านี้แค่จากไปเงียบๆก็สิ้นเรื่องสิ้นราวแล้วไม่ใช่หรือ?
หากเขาจากไปแต่แรก คงไม่ต้องเกิดเรื่องแบบนี้!
‘หืม?’
แต่ในขณะที่สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปใหญ่หลวง และสองตาถลึงมองเรื่องราวเบื้องหน้าจนแทบปริแตก เขาก็สัมผัสได้ชัดเจนว่า…
แรงกดดันพลังอันยิ่งใหญ่สุดไพศาลปานคลื่นสมุทร ที่โถมถันเข้ามาหมายกลืนร่างฉินอวี่อย่างเกรี้ยวกราดนั้น ในพริบตาที่มันจะปะทะกับร่างฉินอวี่ อยู่ๆก็สลายหายไปเสียอย่างนั้น
ปงงง!!
อย่างไรก็ตามแม้กลิ่นอายพลังของหญิงชราจะสหายหายไป แต่แรงกระเพื่อมของมวลอากาศจากการเคลื่อนไหวของแรงกดดันพลังยังคงอยู่ และมันกระแทกเข้าร่างฉินอวี่อย่างจัง จนฉินอวี่กระเด็นล่าถอยไปนับสิบก้าวค่อยขืนร่างหยุดลงได้อีกครั้ง ปากกระอักโลหิตออกมาเป็นก้อน สีหน้าซีดลงไม่ต่างกระดาษ…
ยังดีที่ไม่รุนแรงถึงตาย!
“ฉินอวี่เจ้าเป็นไงบ้าง?”
ต้วนหลิงเทียนที่วูบร่างมาถึง พุ่งมือไปประคองหลังฉินอวี่ ขมวดคิ้วกล่าวถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไม่เป็นไร…”
