“รอให้พวกเรากลับไปถึงนิกายมังกรบินก่อนเถอะ ไม่ทราบหากเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เหล่าพี่น้องฟัง ทุกคนจะบันเทิงกันขนาดไหน! นิกายมังกรบินของพวกเราไม่ได้ถล่มสำนักราชันพิษราบคาบดั่งวันนี้มานานแล้ว!”
“กล่าวไปแล้วต้องขอบคุณต้วนหลิงเทียน…หากมิใช่เพราะเขา พวกเราคงไม่ได้ทีถล่มสำนักราชันพิษกันแบบนี้”
“แต่จะว่าไป…ข้าล่ะคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าที่แท้ท่านผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์เทียนหลิงจะเป็น ต้วนหลิงเทียน อัจฉริยะที่ร้ายกาจเยี่ยงปีศาจของมณฑลจิ่วโยวที่กำลังโด่งดังไปทั่วเขตปกครองวังฉินไปได้ อายุไม่ถึงร้อยปีแท้ๆแต่พลังฝีมือกลับใกล้เคียงต้าหลัวจินเซียนแล้ว แถมยังเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำอีกด้วย นี่จะไม่ร้ายกาจเกินไปหน่อยหรือ?”
“จริงด้วย! หากเจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็เกือบลืมไปแล้ว ท่านผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์เทียนหลิงหรือต้วนหลิงเทียนยังเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำ…สวรรค์! ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำอายุไม่ถึงร้อยปี ผู้อาวุโสกิตติมศักดิ์เทียนหลิงนับว่าเป็นอัจฉริยะปีศาจแล้วจริงๆ!!”
…
พอเหล่าคนของนิกายมังกรบินมองไปยังร่างต้วนหลิงเทียนที่กำลังลอยล่องค้างกลางหาวเหนือเวทีประลองอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ในแววตาของพวกมันจะฉายแววชื่นชม ยังนับถือเลื่อมไสนัก!
กลางอากาศ เหนือเวทีประลอง
“ต้วนหลิงเทียน…”
หลังจากที่เหินร่างมาเผชิญหน้ากับต้วนหลิงเทียนได้สักพัก ในที่สุดฉู่เหยียนที่เงียบมาตลอด สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นก่อน
