บทที่ 41 กู่กินหัวใจ
“อาจารย์เฝ่ย คุณช่วยดูหน่อยว่าไวน์แก้วนี้มีคนใส่อะไรลงไปหรือเปล่า?”
ด้วยสงสัยว่าเจตนาของครอบครัวเฝ่ยไม่บริสุทธิ์ พ่อเวินจึงไปหาคุณชายสามเวิน ขอไวน์ที่มีกลิ่นเหม็นมากแก้วนี้มา จากนั้นจึงนำมาให้เฝ่ยไป๋ลู่
เฝ่ยไป๋ลู่เทไวน์ลงบนพื้นด้วยความรังเกียจ
ของเหลวสีแดงไวน์ราดรดพื้นและระเหยไป เผยให้เห็นแมลงสีดำขนาดใหญ่เท่านิ้วหัวแม่มือ
“!” เมื่อเห็นแมลงที่ดิ้นอยู่บนพื้น หนังศีรษะของพ่อเวินก็ชาวาบ
“นี่… นี่มันอะไร? แล้วทำไมก่อนหน้าฉันถึงไม่เจอแมลงนี่ในไวน์?” เวินโจวพูดขึ้น ก่อนจะรีบปิดปาก ใบหน้าเขาซีดเผือดเมื่อเห็นภาพเหมือนฝันร้ายตรงหน้า
“กู่กินหัวใจเป็นกู่ตัวลูก คนที่ต้องพิษกู่ตัวลูกจะถูกกัดกินจิตใจจนกลายเป็นหุ่นเชิดของกู่ตัวแม่ และกลายเป็นเครื่องมือของกู่ตัวแม่ได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นสิ่งนี้จึงเป็นคุณไสยที่เอาไว้ใช้ควบคุมคน” เฝ่ยไป๋ลู่กล่าว
เงื่อนไขในการเลี้ยงกู่คู่แม่ลูกสูงมาก และความต้องการก็สูง อีกทั้งยังมีค่าใช้จ่ายไม่เบา
พอดูจากรูปร่างและตัวอ้วน ๆ ของกู่ตัวนี้ มันคงถูกเลี้ยงมาเกินสิบปีแล้ว
ตระกูลเฝ่ยกับอาจารย์หลินที่สนับสนุนอยู่ข้างหลัง พวกเขาเต็มใจเสียสละกู่ตัวลูก ดูเหมือนว่าคงอยากจะใช้กับคุณชายสามเวินให้ได้เลยสินะ…
น่าเสียดายที่ต้องมาเจอกับเธอ
พ่อลูกตระกูลเวินถึงกับช็อก นี่หมายความว่าถ้าคุณชายสามเวินกินลูกกู่ลงไป ก็จะมีคนเข้าควบคุมคุณชายสามเวิน เพื่อทำชั่ว…
และนั่นจะเ
