ตของเขาได้รับความเสียหายรุนแรง ถึงเขาในตอนนี้จะต้องการโจมตีคุณชายสามเวิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
……
เมื่อทราบว่าเป้าหมายของกู่กินหัวใจครั้งนี้คือคุณชายสามเวิน
สองพ่อลูกตระกูลเวินแห่งเมืองเจียงก็ไม่กล้าปิดบัง
หลังจากฟังคำอธิบายของคุณพ่อเวิน เวินสือเหนียนก็ขมวดคิ้ว แสงสลัวทำให้ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาพร่ามัว และตึกเครียดขึ้น
ในห้องเงียบเชียบมาก
พ่อเวินกลืนน้ำลาย พยายามใช้สมองอย่างหนักในการคิดหาเหตุผลโน้มน้าวคุณชายสามเวินว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น และอาจารย์เฝ่ยก็มีความสามารถจริง ๆ ช่วงขณะนั้นเองเขากลับได้ยินเวินสือเหนียนพูดขึ้น “เอาเครื่องรางมา”
“หือ?” คุณพ่อเวินสับสน
เวินสือเหนียนขมวดคิ้ว คุณพ่อเวินภายนอกยังไม่ได้ดูแก่จนถึงขั้นหูหนวกสักหน่อย หรือภาระหัวหน้าครอบครัวแห่งเมืองเจียงจะกดดันเกินไป?
คุณพ่อเวินสงสัยว่าคุณชายสามเวินต้องการอะไร
เขาเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ด้วยหวาดกลัวเขาควักเครื่องรางทั้งหมดที่ไม่ได้ใช้ออกมา
เวินสือเหนียนหยิบยันต์ออกมาสองสามแผ่น แล้ววางไว้ตรงหน้าคุณพ่อเวินอีกครั้ง
เขากล่าวอย่างใจเย็นว่า “พวกนี้เป็นของคุณ ส่วนที่เหลือผมซื้อเอง”
คุณพ่อเวินมองเครื่องรางเบื้องหน้าราวกับเด็กน้อยผู้น่าสงสาร เครื่องหมายคำถามค่อย ๆ ปรากฏขึ้นช้า ๆ บนหน้าผากของเขา “?”
[1] กัดกระสุน คือ ลองเสี่ยงทำดู
