ลียปากด้วยความกระหายอยาก
ได้เห็นความโลภของเจ้างูตัวน้อย เฝ่ยไป๋ลู่ก็หัวเราะเบา ๆ “วางใจเถอะ ยังมีโอกาสอยู่”
……
“กู่กินหัวใจ!” อาจารย์หลินอุทาน มองแม่กู่พิษที่สลัดหางทิ้งด้วยความทุกข์ใจ ก่อนจะรีบใช้มีดกรีดแขนตัวเอง ถ่ายเลือดใส่ตัวแม่กู่เพื่อยืดอายุของมัน
การสูญเสียแก่นแท้และเลือดทำให้เขายิ่งอ่อนแอลง อาจารย์หลินหน้าบูดบึ้ง เขากัดฟันกรอด “ให้ตายเถอะ เฝ่ยมา เขาล้มเหลวซะได้!”
ถ้าแม่กู่สลัดหางโดยไม่มีเหตุผล นั่นหมายถึงลูกกู่ตายไปแล้ว
ฉันคิดว่าเฝ่ยมาจะประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ยังล้มเหลวอยู่ดี
ไร้ประโยชน์ ใช้ไม่ได้จริง ๆ
“ถ้าคนในครอบครัวเฝ่ยมีประโยชน์ คงจะหลอกเอาตัวเฝ่ยไป๋ลู่กลับมาได้แล้ว” หานซุ่นเซิงยิ้มเยาะ “พวกแซ่เฝ่ยโง่เกินไป คราวหน้าต้องหาคนฉลาด ๆ มาร่วมมือด้วยแล้ว”
อาจารย์หลินถอนหายใจ ถ้าตระกูลเฝ่ยไม่โง่ คงไม่วางแผนจัดการกับคุณชายสามเวินร่วมกับเขา
แต่การโง่ก็มีข้อดีเช่นกัน อย่างน้อยก็ไม่กล้าแทงข้างหลังเขา และเขาก็สามารถหลอกใช้ได้ง่าย
“ศิษย์พี่รอง เราควรทำอย่างไรดีครับ?” อาจารย์หลินมองหานซุ่นเซิง
หานซุ่นเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าคุณชายสามเวินกล้าออกจากปักกิ่งแบบนี้ เขาจะต้องมาพร้อมกับคนอื่น และเราก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ ดังนั้นอย่าเพิ่งทำอะไรเขา มุ่งจับตัวเฝ่ยไป๋ลู่ก่อน แล้วระหว่างนี้ก็เร่งรักษาอาการบาดเจ็บของเราด้วย”
“เข้าใจแล้ว” อาจารย์หลินสูญเสียกู่พิษถึงสองตัว ทำให้พลังชีวิ
