รองประมุขนิกายมังกรบิน หวงกวงจี๋ มองจ้องโจวอันตาขวาง สบถคำด่าออกมาเสียงหนัก จากนั้นก็หันไปกล่าวกับต้วนหลิงเทียนว่า “ท่านอาวุโสกิตติมศักดิ์เทียนหลิง อย่าได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขเลย…ที่สำคัญนั่นยังเป็นสุนัขบ้า เที่ยวกัดผู้คนไปทั่ว!”
“เห็นชัดว่าสุนัขบ้านี่ คิดตั้งเงื่อนไขพนันเหลวไหลหมายชิงหินอมตะระดับสูง 50,000 กลับคืน!”
กล่าวถึงท้ายประโยค หวงกวงจี๋ ก็หันไปมองโจวอันด้วยรอยยิ้มแสยะทำราวกับจะบอกว่า ‘ลูกไม้โง่ๆของเจ้า บิดามองออกแต่หัววัน’
“หวงกวงจี๋ข้าพนันกับผู้อื่นเขา…แล้วเจ้าจะสอดปากหาบัดซบอะไร!!”
สีหน้าโจวอันมืดคล้ำดำลง ตะคอกคำออกมาด้วยโทสะ
“สอดกับมารดาเจ้า! ท่านปรมาจารย์เทียนหลิงเป็นอาวุโสกิตติมศักดิ์ของนิกายมังกรบินเรา ข้าย่อมไม่คิดปล่อยให้ท่านเจอปัญหาเพราะสุนัขบ้าแถวนี้!!”
หวงกวงจี๋สวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว
นอกจากตัวต้วนหลิงเทียนเองแล้ว คนอื่นๆบนอัฒจันทร์ที่นั่งพิเศษ ไม่เว้นแม้แต่โจวอันหรือคนในสำนักราชันพิษก็พากันคิดไป…ว่าต้วนหลิงเทียนไม่มีทางเอ่ยรับเงื่อนไขพนันคราวนี้ของโจวอันแน่
ทว่าทันใดนั้นเอง ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ข้าพนันกับเจ้าก็ได้…แต่อัตราเดิมพันจำต้องเปลี่ยนแปลงเสียหน่อย! เพราะไม่ว่าผู้ใดขอเพียงยังมีตาก็รู้ทั้งนั้น ว่าเงื่อนไขพนันของเจ้านั้นไม่เป็นธรรมกับข้าอย่างแรง…”
