“แต่ด้วยความที่ท่านแม่เป็นห่วง จึงพาข้าลอบสะกดรอยตามท่านพ่อไปห่างๆหมายคอยดูแลช่วยเหลือ…ทว่าเสมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ระหว่างลอบสะกดรอยตามท่านพ่อที่คุ้มคลั่งไป พวกเรากลับพบเจอกลุ่มโจรเข้ามาปล้นชิง…สุดท้ายเพื่อปกป้องข้า…ท่านแม่จึงต้องตายลงต่อหน้าต่อตาข้าด้วยน้ำมือโจรร้าย…”
กล่าวถึงจุดนี้สองตาฉินอวี่ก็เริ่มแดงรื้นขึ้นมา
“หลังจากที่พวกโจรใจชั่วฆ่าท่านแม่แล้ว พวกมันก็คิดฆ่าข้าอีกคน…ทว่าในขณะที่ข้ากำลังจะถูกฆ่าตาย ท่านพ่อที่ได้สติกลับคืนก็ย้อนกลับมาเข่นฆ่าโจรร้ายช่วยข้าเอาไว้ได้ทันท่วงที…”
“อนิจจาพอท่านพ่อเห็นว่าท่านแม่สิ้นใจไปแล้ว ท่านพ่อก็โทษตัวเองนัก กระทั่งหมดอาลัยตายอยากเสมือนคนสิ้นสูญความหวัง…หลังจากนั้นท่านพ่อก็เริ่มเล่าฐานะที่แท้จริงให้ข้าฟัง และมอบป้ายหยกให้ข้าป้ายหนึ่ง ก่อนที่ท่านพ่อจะลงมือสะบั้นชีพจรตัวเองลงโดยที่ข้าไม่อาจห้ามได้ทัน…”
“ก่อนตาย ท่านพ่อเพียงกล่าวสั่งเสียไว้เรื่องเดียว…ให้ข้าฝังท่านพ่อกับท่านแม่เอาไว้ที่เดียวกัน…”
กล่าวถึงจุดนี้สองตาที่แดงรื้นของฉินอวี่ก็แดงมากขึ้นปานมีม่านโลหิตปกคลุม
และในมือยังปรากฏป้ายหยกหนึ่งที่ไม่ทราบหยิบควักออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
“นี่มันป้ายประจำตัวของน้อง 4!”
อ๋อง 3 ที่เห็นป้ายในมือฉินอวี่ก็พุ่งมือมาคว้าไปเร็วไว เพียงลูบอักขระทั้ง 3 ที่สลักไว้บนป้ายหยก ร่างก็สั่นเทิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นพร่ามัว เพราะอักขระที่ว่าก็คือนามของน้องสี่มันนั่นเอง…
