“อวี่เอ๋อ…จากนี้ไปลุงกับวังฉินจะคอยดูแลเจ้าเอง…”
อ๋องฉินหลับตาสูดลมลูมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาก็ตบบ่าฉินอวี่พลางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ในตอนที่ท่านพ่อเล่าฐานะที่แท้จริงให้ข้าฟัง ท่านพ่อก็ได้กำชับให้ข้ามาวังฉินเพื่อกราบไหว้บรรพชน…ท่านพ่อยังกล่าวบอกข้าอีกว่า สิ่งที่ทำให้ท่านพ่อเสียใจมากที่สุดในชาตินี้ ก็คือการที่ท่านไม่อาจกลับมาปกปักษ์วังฉินได้อีกต่อไป…”
ฉินอวี่กล่าวสืบต่อ
“อวี่เอ๋อ จากนี้เจ้ามีบ้านแล้ว ไม่ต้องออกไปร่อนเร่ด้านนอกอีก…นับตั้งแต่วันนี้ไป ลุงใหญ่ ลุงรอง ลุงสาม และอา 5 จักคอยดูแลส่งเสริมเจ้าอย่างดีที่สุด”
อ๋อง 3 กล่าวออกมา ขณะยื่นส่งป้ายหยกในมือคืนให้ฉินอวี่
“ขอบคุณท่านลุง”
ฉินอวี่พยักหน้ารับแข็งขัน หากแต่มิอาจหยุดยั้งหยาดน้ำตาไม่ให้ไหลรินลงมาได้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันได้แต่พึ่งตัวเองเท่านั้น
แม้วันนี้มันจะเดินทางมาถึงวังฉินได้อย่างปลอดภัยโดยมีจวนผู้ว่ามาส่งง แต่มันก็อาศัยกำลังและความพยายามของตัวเองดิ้นรนมาจนถึงจุดนี้
หากมันคิดจะเดินทางจากเมืองเฉวี่ยโยวมาที่นี่ด้วยกำลังของตัวเองเพียงลำพังล่ะก็ จำต้องทะลวงให้ถึงขอบเขตต้าหลัวจินเซียนเสียก่อน หาไม่แล้วไม่พ้นได้ถูกโจรที่พลังฝึกปรือห่างต้าหลัวจินเซียนครึ่งก้าวฆ่าตายเอาง่ายๆแน่
ทว่าตอนนี้ มันกลับมีอำนาจของวังฉินหนุนหลังแล้ว…
เรียกว่าความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังนั้น ช่างยิ่งใหญ่ราวฟ้าดิน…
