แม้ว่าเสียงของฮ่องเต้ฉินจะฟังดูเรียบเฉย แต่ทุกคนในที่นี้ย่อมสัมผัสได้ชัดเจนถึงไอโทสะหนึ่ง และนั่นก็ทำให้หวังฉี่หลิงถึงกับหน้าเปลี่ยนสี!
เหล่าผู้ว่าการมณฑลคนอื่นๆอีก 15 คน ตอนนี้ก็หากไม่มองหวังฉี่หลิงด้วยสายตาเวทนาก็เย้ยหยัน กระทั่งสมน้ำหน้าก็มี…
“ท่านผู้อาวุโสท่านช่วยทักทายอ๋องฉินหน่อยมิได้หรือ…หากท่านถูกเปิดเผยฐานะตอนนี้ ข้าเกรงว่าหากต้วนหลิงเทียนนั่นมาถึงที่นี่แล้วรู้เข้า มันคงได้หนีไปพอดี…”
หวังฉี่หลิงหันไปส่งเสียงผ่านพลังแนะร่างในชุดคลุมเทา
พอคนในชุดคลุมสีเทาได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้กล่าวตอบอะไรหวังฉี่หลิงไป เพียงเงยหน้าขึ้นไปเหลือบมองอ๋องฉินผ่านๆ จากนั้นลูกตาสีโคลนแต่เดิมของมันก็ทอประกายขึ้นวาบหนึ่ง
“อ๋องฉินแห่งวังฉินใช่หรือไม่? ข้าคือคนของนิกายสือหังเซียน…เหตุผลที่ข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อดักรอฆ่าใครบางคนตามบัญชาท่านประมุขนิกายสือหังเซียนเรา หากเจ้ากล้าแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าจะฆ่าล้างบางวังฉินของเจ้า”
ในขณะที่อ๋องฉินได้สบเข้ากับตาสีโคลนนั่น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหู
‘นิกายสือหังเซียน!?’
พอได้ฟังใจมันก็สะท้านเต้นไปไม่เป็นจังหวะทันที! จากนั้นมันยังได้แลเห็นประกายแสงวาบหนึ่ง เป็นปลายแขนเสื้อของร่างในชุดคลุมลมสีเทา อยู่ๆก็ปรากฏป้ายหนึ่งโผล่แลบออกมา!
‘นิกายสือหังเซียน…สัญลักษณ์นั่น…อะ…อาวุโสหลัก!?!’
