“ฆ่าข้า?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงทันใด สีหน้าเผยความตึงเครียดขึ้น ในใจคล้ายมีมรสุมก่อเกิด
‘ข้าพึ่งขึ้นมาหลิงหลัวเทียนได้ไม่ถึง 3 ปี…ตลอดเวลาข้าก็แทบจะขลุกอยู่ในจวนผู้ว่า ไม่ก็จวนเจ้าเมือง แล้วข้าจะไปล่วงเกินตัวตนทรงพลังที่ไหนได้?’
‘หรือว่า…จะเป็นมือสังหารที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งมาฆ่าข้า?’
‘แต่…มิใช่ว่าช่องทางระหว่างระนาบเทวโลกกับดินแดนแห่งทวยเทพมันถูกปิดไปแล้วหรือไร อวิ๋นชิงเหยียนกับคนของมันก็สมควรติดอยู่ที่ดินแดนแห่งทวยเทพ แล้วจะส่งคนมาฆ่าข้าได้อย่างไร?’
‘อีกทั้ง…ถ้าเป็นคนของอวิ๋นชิงเหยียนจริง คงไม่ต้องถ่อมาตามหาตัวข้าที่เมืองเฉวี่ยโยวแบบนี้แน่’
ต้วนหลิงเทียยังจดจำฉากที่เขาพบเจอกับมือสังหารที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งมาในระนาบโลกียะได้ชัดถนัดตา อีกฝ่ายแหวกมิติมาปรากฏตัวเบื้องหน้าเขาโดยตรง กระทั่งในวาจายังเอ่ยชัดว่าพลังฝีมือมันแน่กว่าจักรพรรดิสวรรค์!
เช่นนั้นหากเป็นมือสังหารที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งมาจริง เขาเชื่อว่ามันย่อมมีกลวิธีอันน่าพรั่นพรึงที่จะค้นหาตัวเขาได้ในพริบตาไม่ว่าจะอยู่ที่ใด และแม้ไม่ต้องปรากฏตัว เพียงอาศัยหนึ่งห้วงคิดก็พิฆาตระยะไกล ฆ่าเขาให้ตายได้แน่ๆ
‘หากไม่ใช่คนที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งมาฆ่าข้า ยังจะเป็นใครได้อีก?’
‘ทุกสิ่งที่ข้าทำตั้งแต่ขึ้นมาในหลิงหลัวเทียน ดูเหมือนจะไม่ได้ไปของแวะกับยอดฝีมือระดับนั้นที่ไหนเลย…’
