สตรีชรามองจ้องเถียนจี้หวี่เขม็ง จี้ถามเสียงเข้ม
ได้ยินคำถามของสตรีชรา ในใจเถียนจี้หวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งอก เพราะนี่หมายความว่าสตรีชราเชื่อคำพูดมัน และไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะไปเข้าร่วมการประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินอีก
จังหวะนี้มันอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความปิติยินดี แต่ก็ไม่กล้าเผยออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยว
“ตอนที่ข้าถามมันว่าคิดไปที่ใด…มันก็ตอบมาว่า ไม่รู้จะไปที่ไหนเหมือนกัน”
เถียนจี้หวี่เผยยิ้มขื่นขมกล่าวตอบ “เช่นนั้นกล่าวได้ว่าตัวมันเองก็ยังไม่มีเป้าหมายที่แน่ชัด…ข้าจึงมิอาจทราบได้ว่ามันไปอยู่ที่ใดแล้ว อย่างไรก็ตามมันพึ่งออกเดินทางได้แค่ 3 วันเท่านั้น หากมันไม่รีบนักก็อาจจะยังอยู่ในเขตมณฑลจิ่วโยว”
“ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่โกหกข้า…หากวันหน้าข้ารู้ว่าเจ้าล่วงรู้จุดหมายมันแต่แรกแต่กลับปิดบังข้าเอาไว้…เจ้าตาย!”
หลังทิ้งวาจาดังกล่าวเอาไว้ ร่างสตรีชราก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาเถียนจี้หวี่
แม้จะมองอยู่ไม่วางตา แต่เถียนจี้หวี่ก็ไม่อาจแลเห็นร่องรอยใดๆได้เลย ราวกับสตรีชราได้อันตรธานสาบสูญไปในความว่างเปล่าจริงๆ
‘สตรีชราผู้นี้…น่ากลัวจะไม่ใช่แค่ยอดเซียนอมตะธรรมดาๆเสียแล้ว’
หลังสตรีชราจากไป ลูกตาเถียนจี้หวี่ก็อดไม่ได้ที่จะฉายความสั่นไหวให้เห็น
เพราะต่อให้เป็นฮ่องเต้ฉินมาเอง ต่อให้ใช้ความเร็วสูงสุด ก็ไม่น่าจะเร็วถึงขั้นไม่เหลือร่องรอยใดๆเฉกเช่นหญิงชรา
