“ท่านผู้อาวุโสข้ารั้งมันไว้ไม่ปล่อยไป…จะได้ผลลัพธ์อันใด สุดท้ายหากอีก 15 มณฑลจ้างวานยอดฝีมือมา มันก็ไม่พ้นต้องตายต่อหน้าข้าอยู่ดี! ถึงตอนนั้นข้าก็ไม่ได้อะไรเลย”
“แต่ถ้าข้าปล่อยมันไป ถึงแม้มันจะไม่ได้เข้าร่วมการประลอง 16 มณพลเพื่อข้า แต่อย่างน้อยๆมันก็ต้องรู้สึกขอบคุณที่ข้าไม่บีบคั้นเหนี่ยวรั้งมันเอาไว้…ด้วยพรสวรรค์ของมัน ขอเพียงการเดินทางหลบหนีครั้งนี้ราบรื่นและมีเวลาให้เติบโต อนาคตมันย่อมกว้างไกลไร้ขอบเขต…”
“วันใดที่มันเติบโตขึ้น แล้วมันย้อนนึกถึงวันนี้ที่ข้ายอมปล่อยมันไปแต่โดยดี ไม่แน่มันอาจหาโอสถต้าหลัวมาชดเชยให้ข้าก็เป็นได้…ดังนั้นการปล่อยให้มันจากไป ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับข้าแล้ว”
“อาวุโสท่านว่าอย่างนั้นหรือไม่”
ฟังคำตอบของเถียนจี้หวี่แล้ว ดูเหมือนจะไร้ช่องโห่วใดๆ
และเหตุผลที่มันพูดมากขนาดนี้ก็เพื่อทำให้สตรีชราไขว้เขว และบอกเป็นนัยว่าต้วนหลิงเทียนไม่น่าจะเข้าร่วมการประลอง 16 มณฑลแน่นอน…
หาไม่แล้วเกิดสตรีชราไปดักรอต้วนหลิงเทียนที่พระราชวังฉินจริง ต้วนหลิงเทียนไม่พ้นตายอนาถแน่!
และถึงมันจะให้ความร่วมมือไปแต่โดยดี อีกฝ่ายก็ไม่มีทางมอบโอสถต้าหลัวมาให้มันแน่
ต้องกล่าวเลยว่าคำยกอ้างของเถียนจี้หวี่นั้นได้เรื่องจริงๆ เพราะไม่มีช่องโหว่อะไร
อย่างน้อยๆสตรีชราก็ไม่สงสัยในวาจาของมัน
“แล้วตอนที่มันจากไปได้บอกไว้หรือไม่ ว่ามันคิดจะไปไหน?”
