“อะไรที่ไม่ควรถามเจ้าก็อย่าได้ถาม เพียงบอกข้ามาว่าต้วนหลิงเทียนอยู่ที่ใด”
สตรีชรากล่าวออกอีกกครั้งด้วยน้ำเสียงเสียบเย็น เถียนจี้หวี่แค่ฟังก็รู้สึกเหมือนถูกจับเข้าห้องแช่!
“ทะ ทราบ!”
เถียนจี้หวี่แตกตื่นจนสูดอากาศเข้าดังเฮือก เร่งตอบกลับราวหนูหวาดแมว
ถึงแม้เถียนจี้หวี่จะเป็นผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว และมีพระราชวังฉินอยู่เบื้องหลัง
อย่างไรก็ตามตัวตนเบื้องหน้านั้น อย่างน้อยๆก็ต้องเป็นยอดเซียนอมตะ น่ากลัวจะไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดฝีมืออันดับ 1 ของพระราชวังฉินอย่างฮ่องเต้ฉินด้วยซ้ำ
ถึงอีกฝ่ายจะเข่นฆ่ามัน ฮ่องเต้ฉินก็ไม่อาจล้างแค้นให้มันได้
เพราะฮ่องเต้ฉินไม่มีวันผิดใจกับตัวตนระดับยอดเซียนอมตะ เพื่อผู้ว่าตัวเล็กๆเช่นมันแน่นอน
“ท่านผู้อาวุโสท่านมาสายเกินไป…ต้วนหลิงเทียนได้ออกจากมณฑลไปตั้งแต่เมื่อ 3 วันก่อนแล้ว”
หลังสูดอากาศเข้าลึกๆ เถียนจี้หวี่ก็กล่าวตอบสตรีชราด้วยน้ำเสียงหวั่นเกรง
“ออกไปแล้ว?”
ได้ยินคำของเถียนจี้หวี่ ลูกตาหญิงชราก็ฉายแสงเย็นวาบออกมาทันใด “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ตอบมาอีกรอบ! หากข้ารู้ว่าเจ้ากล้าเอ่ยคำเท็จแม้ครึ่งคำ ข้าจะให้เจ้าตายไร้ที่ฝัง!”
น้ำเสียงของสตรีชราช่างเยียบเย็นเหลือเกิน
“ท่านผู้อาวุโส ที่ข้าเอ่ยล้วนเป็นความจริงทุกประการ…ต้วนหลิงเทียนได้ออกจากจวนผู้ว่าไปตั้งแต่เมื่อ 3 วันก่อนจริงๆ และป่านนี้สมควรออกจากมณฑลจิ่วโยวไปแล้ว”
