่ๆ ปราณในกายของเขาก็แตกสลายสับสนดุจลูกหนังถูกเจาะลม เงาด าขนาดร้อยลี้ก็หายไปเช่นกัน
เซี่ยงเสียสีหน้าเปลี่ยน
เกิดอะไรขึ้น?
เจียงผิงอันเช็ดเลือดจากมุมปาก กล่าวกับอีกฝ่ายอย่างสุขุม “เจ้าคิดหรือว่าในหมัดแรกที่ชกเจ้ามีเพียงอัสนีหยินแค่นิดหน่อย?”
ยามนี้เองที่เซี่ยงเสียตระหนัก ว่าร่างของเขาเต็มไปด้วยพิษร้าย!
“นี่… นี่มันพิษหลิวขาว!!”
เซี่ยงเสียอุทานด้วยสีหน้าสุดหวาดกลัว
ห่างจากที่นี่ทางประจิมล้านลี้ มีต้นหลิวกลายพันธุ์อายุแสนปีอยู่ต้นหนึ่ง กล่าวกันว่าหากมิใช่มันมิอาจบรรลุเซียนได้ในยุคสมัยนี้ ต้นหลิวนี้คงเป็นเซียนไปแล้ว
ร่างของมันแผ่พิษพิเศษเฉพาะ ท าให้บริเวณล้านลี้รอบข้างไร้ซึ่งชีวิตใด มีเพียงหมอกขาวประหลาดปกคลุม
กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการยังอาจตายได้หากเข้าไปในเขตหมอกขาว
เซี่ยงเสียเคยไปที่นั่นมาก่อน แต่ท าเพียงพินิจมันจากชายขอบ
ผู้ใดถูกพิษนี้ ปราณในตัวจะปั่นป่วน หากรักษาไม่ทัน ก็จะกลายเป็นกองเลือดแหลกเหลว
ยามนี้เขาถูกพิษนี่เข้า!
แต่คนตรงหน้าส่งพิษเข้าสู่ตัวเขาได้อย่างไร?
เจียงผิงอันเปิดฉากจู่โจม ระหว่างการโจมตี หมอกขาวสายหนึ่งก็ลอยออกมาจากหมัดของเขา
เซี่ยงเสียหน้าถอดสี พิษหลิวขาว!
เป็นไปได้อย่างไร! เหตุใดคนผู้นี้จึงปล่อยพิษหลิวขาวได้!
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
หัวใจของเซี่ยงเสียเปี่ยมโทสะ ความกลัวและความสับสนเกินเข้าใจ
พลังต่อสู้และตรรกะของคนผู้นี้ไม่มีทางเป็นสิ่งที่คนจากขุมก าลังทั่วไปเที
