วิญญาณเทวะวิญญาณร้ายทะลุผ่านก าแพงพสุธา ไหวกายมาตรงหน้าเซี่ยงเสีย
เซี่ยงเสียมิได้เชื่องช้า เขาตระหนักทันทีว่าต้องใช้อ านาจธาตุหยางจัดการกับสิ่งนี้
เขาใช้กฎแห่งอัคคี พ่นลูกไฟออกจากปากโจมตีเจียงผิงอัน
ทว่า กฎแห่งอัคคีที่ผู้ฝึกตนชั่วร้ายอย่างเซี่ยงเสียใช้มิใช่อ านาจธาตุไฟสุดขั้วหยางบริสุทธิ์ มันเอนเอียงไปทางอัคคีหยินมากกว่า
แม้จะเป็นเปลวเพลิงเหมือนกัน ธรรมชาติของมันก็ยังแตกต่าง
เหมือนเช่นอัสนีหยินและอัสนีหยาง
อัคคีหยินเช่นนี้ แม้จะมีผลกระทบต่อวิญญาณเทวะวิญญาณร้ายของเจียงผิงอัน มันก็มิได้เป็นภัยร้ายแรงเท่าผู้ฝึกตนธาตุไฟทั่วไปอย่างแน่นอน
อัคคีหยินทะลวงร่างของวิญญาณเทวะวิญญาณร้ายไปทันที่ หามีความเสียหายที่ชัดเจนใด ๆ
สีหน้าของเซี่ยงเสียหมองคล ้าสุดแสน แต่แล้วก็สัมผัสพบบางสิ่งแล้วหันกลับไปโจมตี
“คิดจะลอบโจมตีเหลาจื่อ! รออีกร้อยปีเถอะ!”
เซี่ยงเสียสัมผัสได้ว่าเจียงผิงอันอยู่ข้างหลังเขา ก็เตรียมท าลายร่างเจียงผิงอันเสียเดี๋ยวนี้
ทว่า ขณะนั้นเอง ร่างของเซี่ยงเสียพลันแข็งค้าง การโจมตีชะงักลงกะทันหัน
เซี่ยงเสียเพิ่งค้นพบยามนี้เองว่ากาลก่อนเมื่อเจียงผิงอันโจมตีเขาฝังอัสนีหยินสู่ร่างตน ซึ่งถูกกระตุ้นฤทธิ์ขึ้นในขณะนี้!
“สารเลวสมควรตาย เจ้าเล่ห์นักนะ!”
ท้ายที่สุด เซี่ยงเสียก็ยังเป็นยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาผู้หนึ่ง อิทธิพลของอัสนีหยินปัจจุบันจึงมีจ ากัด ก่อนเจียงผิงอันจะโจมตีถึงตัว เขาก็ยกมือค
