ว้าหมัดของเจียงผิงอันไว้ได้
สีหน้าของเซี่ยงเสียเปี่ยมจิตสังหาร ออกหมัดใส่ศีรษะเจียงผิงอันอีกครั้ง “ดูซิว่าเจ้าจะยังหนีไปไหนได้!”
ครั้งนี้ เจ้านี่ตายแน่!
ไม่ว่าแรงอัดอากาศจากการออกหมัดนี้จะผ่านที่ใด สุญตาล้วนแหลกร้าวพังทลาย ประกายแสงจากกฎเกณฑ์เรืองรองบ้าคลั่ง
หัวใจของหลีหม่านและคนอื่น ๆ แขวนกลางอากาศ
จบสิ้นแล้ว!
เปรี้ยง!
ศีรษะของเจียงผิงอันระเบิดออก
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าเซี่ยงเสีย “ขยะเอ๊ย ยังอยากสู้กับเหลาจื่อ เจ้าคู่ควรที่ไหน!”
ทว่า จู่ ๆ เขาก็ประจักษ์ถึงบางสิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากชะงักค้างเฉียบพลัน
หลังจาก ‘ศัตรู’ ตรงหน้าระเบิดไป หามีเลือดบนกายสักหยดไม่!
นี่มิใช่ร่างจริง!
เป็นวิญญาณเทวะต่างหาก!
เงาร่างโปร่งแสงประชิดตัวเซี่ยงเสีย ล้วงผ่านหัวใจของเขา ปล่อยพลังอัสนีหยินสู่กาย ท าลายหัวใจของเซี่ยงเสียในพริบตา
เรื่องท าลายหัวใจนั้นเป็นแผลเล็ก แต่สิ่งที่ท าให้เซี่ยงเสียขวัญผวาจริง ๆ ก็คืออายุขัยของเขาก าลังเสื่อมสลาย!
“บัดซบ! บัดซบ!”
เซี่ยงเสียเด้งตัวไปด้านหลัง เผ่นหนีไปอย่างเด็ดเดี่ยว
ในการประมือสั้น ๆ นี้ เขาบาดเจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า
สารเลวน่ารังเกียจผู้นี้จงใจแสดงท่าทีหวาดกลัวให้เขาดูแคลนมาแต่แรก แล้วฉวยโอกาสเล่นงานรุนแรงจนเขาสาหัส
จากนั้น คนผู้นี้ก็ท าลายศาสตราคู่ชีพ ท าให้เขาบาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง
ภายหลัง ก็ปล่อยสิ่งประหลาดนั่นมากลืนกินอายุขัยของเขา
จนสุดท้าย อีกฝ่ายจงใจใช้ว
