หลังออกจากจวนผู้ว่า ต้วนหลิงเทียนก็เดินทางไปยังตระกูลหลิวกับตระกูลผางต่อ และอย่างที่คิด ทั้ง 2 ตระกูลได้รวบรวมหินอมตะระดับสูงไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว ในแหวนเขาจึงมีหินอมตะระดับสูเพิ่มขึ้นมา 300,000 ก้อน
“ตระกูลหลิว…นับว่ารวยจริงอะไรจริง”
และก็เป็นอย่างที่ต้วนหลิงเทียนคาดไว้จริงๆ ตระกูลผางไม่มีปัญญาหาหินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนมาจ่ายเขา สุดท้ายก็ทำได้แค่ควักเนื้อออกมามอบให้เขาแสนก้อน ส่วนอีกแสนก้อนนั้น ผลักภาระไปให้ตระกูลหลิวเป็นคนจ่าย
แน่นอนว่าตอนเก็บหนี้ ทั้งสองตระกูลก็มอบมาให้เขาแต่โดยดีไม่มีหืออืออะไร
ทั้งหมดเป็นเพราะเขามีผู้ว่าให้ท้าย หาไม่แล้วทั้ง 2 ตระกูลอาจไม่ยอมมอบค่าชดใช้มหาศาลให้เขาได้ง่ายๆแบบนี้
หลังคิดบัญชีแล้วต้วนหลิงเทียนก็เหินร่างไปเรื่อยอย่างไม่มีจุดหมายแน่ชัด
หลังจากต้วนหลิงเทียนออกเดินทางจากเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวได้ 3 วัน…
ฟิ่วว!!
ปรากฏอาคันตุกะไม่ได้รับเชิญชุดขาวโพลนหนึ่ง เหาะมาจากนอกเมืองจิ่วโยวด้วยความเร็วสูงล้ำ พริบตาก็เข้าสู่ตัววเมือง กระทั่งบรรลุถึงน่านฟ้าจวนผู้ว่า!
อาคันตุกะชุดขาวเหนือน่านฟ้าจวนผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว เป็นสตรีชรานางหนึ่ง!
