ต้วนหลิงเทียนตอบรับทันที “กระทั่งถึงวันงานประลอง 16 มณฑลเมื่อไหร่ ข้าจะไปคุยกับท่านผู้ว่าให้ท่านก่อนเลย ว่าให้เก็บโอสถต้าหลัวที่เหลือไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ…หากไม่ตกลง ข้าจะล้มมวยปล่อยให้คนอื่นได้อันดับ 1 ไปเสีย!”
“ข้าเชื่อ…ถึงตอนนั้นผู้ว่าสมควรรู้ดีว่าต้องเลือกทางไหน”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองวูบ
“ขอบคุณเจ้า”
ถึงแม้มันจะรู้สึกว่าหากต้วนหลิงเทียนทำแบบนั้น ไม่พ้นได้มีเรื่องหมางใจกับผู้ว่าแน่ เพราะนี่ไม่ต่างอะไรกับขู่กันโต้งๆ อย่างไรก็ตามเจิ้งชิวไม่คิดแย้งอะไร เพราะรู้ดีว่าหากเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งมีโอกาสได้รับโอสถต้าหลัวมากขึ้น
“อาวุโสเจิ้งชิวอย่าได้ขอบคุณข้าเลย…ข้าแค่ชดใช้บุญคุณเรื่องโอสถหลิวจินเท่านั้น”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็กล่าวคำลาเจิ้งชิวแล้วเหินร่างจากไป…
หลังออกจากที่บ้านลานของเจิ้งชิวแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไปหาเถียนจี้หวี่ ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว ก่อนจะสนทนากันอยู่พักหนึ่ง เขาก็เหาะออกจากจวนผู้ว่าไป…
“ไปจากจวนผู้ว่าคราวนี้…เกรงว่าวันหน้าคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว”
เมื่อมองย้อนกลับไปยังจวนผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวที่กว้างใหญ่ ต้วนหลิงเทียนอดรำพันออกมาเบาๆไม่ได้
สุดท้ายเขาก็มองจวนผู้ว่าอยู่นานสองนาน อย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็คือสถานที่ๆเขาใช้เวลาอยู่อาศัยนานที่สุดนับตั้งแต่ขึ้นมายังแดนสวรรค์หลิงหลัวเทียน…
