พอเห็นว่าต้วนหลิงเทียนรับของไปไม่อิดออด เจิ้งชิวที่ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก็แลดูลังเลไม่รู้จะพูดดีหรือไม่พูดดี…
“อาวุโสเจิ้งชิว มีเรื่องอะไรท่านว่ามาตรงๆเลยเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้ม
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าคงรู้แล้วว่าหากเจ้าคว้าอันดับ 1 ในการประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินได้ เจ้าจะทำให้มณฑลจิ่วโยวเราได้รับโอสถต้าหลัว 3 เม็ด…”
“โอสถต้าหลัว 3 เม็ดนั้น…ไม่พ้นใต้เท้าผู้ว่าต้องใช้เอง 2 เม็ด เพราะติดจุดรอคอยขอบเขตต้าหลัวจินเซียนขั้นลี้ลับมานานปี และมีแต่ต้องใช้โอสถต้าหลัว 2 เม็ดเท่านั้นจึงจักทำให้ทะลวงผ่านไปได้อย่างราบรื่น”
“อย่างไรก็ตามแม้ใต้เท้าผู้ว่าจะใช้ไป 2 อย่างไรก็เหลืออยู่อีก 1…ข้าหวังว่าหลังเจ้าชนะการประลอง 16 มณฑลแล้ว จะช่วยแนะนำใต้เท้าผู้ว่าสักคำ เรื่องพิจารณามอบโอสถต้าหลัวให้ข้า แทนที่จะมอบให้ผางปิง…”
เจิ้งชิวสูดอากาศเข้าลึกๆ ก่อนที่จะพูดสิ่งที่มันอยากจะพูดออกมา
“เป็นธรรมดา…ว่าเจ้าแค่เอ่ยคำเท่านั้น ส่วนสุดท้ายแล้วผู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร ข้าล้วนยินดีน้อมรับทั้งสิ้น ไม่คิดปริปากบ่นแม้ครึ่งคำ”
เจิ้งชิวกล่าว
“ขออาวุโสเจิ้งชิวอย่าได้ห่วงไป…เรื่องนี้ข้าไม่มีอะไรขัดข้อง!”
