‘หากข้าเอาเตาสุดท้ายนี่เป็นบรรทัดฐาน…งั้นหมายความว่าข้าเสียค่าสมุนไพรแค่ 1 หินอมตะระดับสูง แต่จะได้ค่าโอสถทั้งสิ้น 100 หินอมตะระดับสูง!’
‘ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะ…อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด หลอมยาในระนาบเทวโลกช่างทำกำไรได้น่ากลัวเหลือเกิน!’
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนในใจ
‘อย่างไรก็ตามพักเรื่องกำไรไปก่อน…ตอนนี้ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง เพลิงอมตะสีเทานี่ แม้จะสกัดออกมาใช้งานได้แค่ส่วนเล็กๆ แต่มันกลับมีพลังอำนาจเทียบได้กับเพลิงอมตะระดับต่ำ!’
พอนึกถึงเพลิงอมตะสีเทาที่กักอยู่ในเศษโลหะแตกๆ สองตาต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหดหย ปากกล่าวพึมพำเบาๆว่า “ไม่รู้ว่าเพลิงสีเทาที่ข้าได้มาอย่างงงๆ จะมีขีดจำกัดอยู่ที่ระดับต่ำรึเปล่า…”
‘หากใช่…หมายความว่าวันใดที่ข้าควบคุมใช้เปลวเพลิงทั้งหมดที่มีได้ อานุภาพของมันสมควรเทียบได้กับเพลิงอมตะระดับกลาง!’
‘แต่ถ้าเปลวเพลิงสีเทาที่ข้าดึงมาใช้ได้ตอนนี้ ไม่ได้มีขีดจำกัดอยู่ที่เพลิงอมตะระดับต่ำ…หรือตอนนี้มันเป็นเพลิงอมตะระดับกลางอยู่แล้ว เช่นนั้นถ้าข้าควบคุมใช้มันได้ทั้งหมด พลังของเพลิงสีเทาก็สมควรเทียบได้กับเพลิงอมตะระดับสูง!’
คิดถึงประโยคท้ายสองตาต้วนหลิงเทียนก็ลุกวาวขึ้นมา
‘อย่างไรก็ตามตัดสินจากตอนใช้มันหลอมโอสถ…เปลวเพลิงส่วนเล็กๆที่ข้าสกัดออกมมาใช้ได้ พลังของมันเหมือนจะไม่ได้รุนแรงมากพอ เช่นนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ที่มันจะเป็นเพลิงอมตะระดับกลาง’
