‘กล่าวได้ว่า…เปลวเพลิงสีเทาในเศษโลหะทั้งหมด สมควรเป็นแค่เพลิงอมตะระดับกลางเท่านั้น พอดึงส่วนหนึ่งของเพลิงอมตะระดับกลางมาใช้ เลยมีพลังเทียบได้กับเพลิงอมตะระดับต่ำ’
‘ทว่าถึงมันจะเป็นเพลิงอมตะระดับกลาง…แต่ข้าก็ดึงมันออกมาใช้ได้แค่เท่านี้ หมายความว่าในปัจจุบันข้ายังเป็นได้แค่ปรมาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำเท่านั้น’
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดี
‘ไม่รู้ทำไมถึงใช้เปลวเพลิงสีเทานี่ทั้งหมดไม่ได้…ในระนาบเทวโลกกระทั่งเซียนอมตะสวรรค์บางคนยังเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับกลางที่มีเพลิงอมตะระดับกลางได้เลย…’
‘แต่ข้ากลับไม่อาจใช้พลังของเปลวเพลิงสีเทาที่สมควรเป็นเพลิงอมตะระดับกลางได้…เหตุผลไม่น่าจะมีแค่ข้ายังเป็นจินเซียน แต่สมควรมีอย่างอื่นอีก’
หลังจากครุ่นคิดต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะคาดเดา
อันที่จริงเขาเดาถูกส่วนหนึ่ง
อย่างไรก็ตามกระทั่งหลับเขายังไม่อาจฝันถึง
เปลวเพลิงสีเทาที่ถูกกักไว้ในเศษโลหะตอนนี้ ไม่ใช่แค่เพลิงอมตะระดับกลาง…แต่เป็นเพลิงเทพโกลาหล ขั้นที่ 2! อันมีพลังเทียบได้กับเพลิงอมตะระดับกลาง หากทว่าพลังของมันรุนแรงเกินกว่าเพลิงอมตะระดับกลางทั่วไป ร่างกายเขาจึงยังไม่อาจทานรับไหว ก็เลยควบคุมไม่ได้ทั้งหมด
เพลิงเทพโกลาหลนั้น หากมันหลุดออกมาจากเศษโลหะแตกหักนั่นล่ะก็ แค่ในเวลาไม่ถึงชั่วอึดใจไม่พ้นได้เผาร่างต้วนหลิงเทียนจนสลายเป็นขี้เถ้า!
