ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ฉินอวี่ก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เช่นนั้นก็แล้วไป…ข้านึกว่าเจ้าจะจากไปเลยเสียอีก อันที่จริงด้วยสถานการณ์ตอนนี้เจ้าหลบไปก่อนก็นับว่าดีที่สุดแล้วจริงๆ”
ฉินอวี่เองก็เดาได้ไม่ยาก ว่าอีก 15 มณฑลที่เหลือ ถ้าได้รับทราบเรื่องความแข็งแกร่งต้วนหลิงเทียน พวกมันย่อมพยายามรวมหัวกันกำจัดต้วนหลิงเทียนให้พ้นทางแน่
เพราะสุดท้ายแล้ว การคงอยู่ของต้วนหลิงเทียนก็เสมือนเอาเปรียบพวกมันเกินไป!
หากต้วนหลิงเทียนนยังอยู่ อันดับ 1 ในการประลอง 16 มณฑล ก็ไม่ต้องถามแล้ว! พวกมันแทบไม่มีสิทธิ์ฝันเลย!!
และนั่นก็คือสิ่งที่พวกมันไม่อยากเห็นเป็นที่สุด!
“อย่างไรก็ตามเจ้าออกเดินทางคราวนี้ ก็ระวังตัวให้มาก…ถึงพลังฝีมือเจ้าจะร้ายกาจ กระทั่งยังร้ายกาจกว่าโจวทง แต่หากเจ้าออกนอกมณฑลจิ่วโยวไปแล้ว คนที่ร้ายกาจกว่าโจวทงก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี”
ฉินอวี่กล่าวเตือน
“ข้ารู้”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นก็ก้มลงไปมองห้องศิลาที่เขาอาศัยอยู่ก่อนหน้า ค่อยเงยขึ้นมายิ้มกล่าวกับฉินอวี่ “ข้าไปครั้งนี้คงไม่ได้กลับมามณฑลจิ่วโยวแล้ว…เจ้าเอาห้องล่างสุดไปใช้เถอะ”
“อาศัยพลังฝีมือของเจ้าตอนนี้…ในหลุมมังกรซ่อนคงไม่มีใครกล้าแย่ง”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ เขาก็ยื่นส่งป้ายประตูของห้องศิลาบ่มเพาะไปให้ฉินอวี่ทันที
“เจ้าไปแบบนี้กีดีนะ ข้าได้โชคทันตาเห็นเลย…”
หลังรับป้ายประตูมา ฉินอวี่ก็กล่าวล้อเล่นออกมาด้วยรอยยิ้ม
