ต้วนหลิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกระทำตามวิธีเรียกใช้เพลิงอมตะที่เขาศึกษามา ทันใดนั้นก็ปรากฏเพลิงอมตะบางส่วนเคลื่อนออกจากเศษโลหะแตกหักมาลุกโชนบนมือเขา…และเขาก็เรียกใช้ได้แค่ส่วนน้อยของเพลิงอมตะสีเทาเท่านั้น!
“ลองดูก่อน”
เมื่อจุดเพลิงอมตะขึ้นได้แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ทดลองควบคุมเปลวเพลิงอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หยิบเตาหลอมโอสถขึ้นมาและเริ่มจัดเรียงสมุนไพร สุดท้ายเขาก็เริ่มอุ่นเตาหลอมโอสถและเริ่มทดลองหลอมโอสถตามวิธีที่ได้ศึกษาไว้ทันที
หากแต่พึ่งอุ่นเตาเสร็จ และคิดจะสกัดสารตั้งต้นจากสมุนไพรชนิดหนึ่ง เพลิงเทาก็ลุกพรึ่บไหม้สมุนไพรชุดแรกเป็นตอตะโกต่อหน้าต่อตา
“นั่นไง!”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่คลี่ยิ้มออกมาอย่างขื่นขม เขารู้ดีว่าไฉนเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดเพราะเขาไม่ได้หลอมกลั่นโอสถมานานมากแล้ว ยังควบคุมความร้อนของเปลวเพลิงได้ไม่ดีพอ…
‘ว่าแต่…แค่ส่วนหนึ่งของเพลิงอมตะสีเทานี่ยังรุนแรงขนาดนี้เลยหรือ…พลังของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเพลิงอมตะระดับต่ำที่มีรายละเอียดบันทึกไว้ในยันต์อมตะเก็บความทรงจำเลย’
หลังตระหนักได้ถึงสิ่งนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มตระหนักถึงอะไรบางอย่างในใจ จากนั้นก็ทดลองหลอมโอสถต่อ
ครั้งที่สองต้วนหลิงเทียนเริ่มควบคุมเปลวเพลิงได้ดีขึ้น อนิจจาสุดท้ายก็ยังมีผิดพลาดเล็กน้อย ทำให้สมุนไพรอีกชุดจำต้องไหม้ดำอีกรอบ…
“อีกรอบ!”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็พยายามครั้งที่ 3, 4, 5…
