จนเมื่อหลิวจั่วหลินถูกฆ่าตายไปแล้ว ผางหยวนพึ่งจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้านางเปลี่ยนไปใหญ่หลวง หันไปถลึงตามองอาวุโสสูงตระกูลหลิวที่ลงมือตาขวาง “ไอ้แก่..ไอ้แก่เจ้า…เจ้ากล้าฆ่าลูกชายข้า! ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!!”
“ท่านลุง!!”
ผางหยวนหันมองไปทางผางปิงก่อนใดอื่น ค่อยร่ำร้องออกมาด้วยสีหน้าวิงวอน “หยวนเอ๋อขอร้องท่านลุงแล้ว ท่านลุงช่วยฆ่ามันล้างแค้นให้หลินเอ๋อของข้าที!”
ด้านผางปิงก็ได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน แต่ไม่ลงมือเคลื่อนไหวอะไร
เพราะมันเข้าใจการกระทำของอาวุโสสูงตระกูลหลิวดี…
หากมันไปยืนอยู่จุดเดียวกับอีกฝ่าย มันก็ได้แต่ทำแบบนี้
“เจ้ายังสร้างปัญหาไม่พออีกหรือ!”
ผู้นำตระกูลหลิว หลิวตงผิง มองผางหยวนพลางตะคอกออกเสียงเย็น “หากไม่ใช่เพราะเจ้าตามใจให้ท้ายหลินเอ๋อตั้งแต่ยังเด็กจนลูกเสียคน…ไหนเลยลูกเราจักมีจุดจบเช่นนี้! วันนี้เป็นเพราะข้ามิอาจฆ่าหลินเอ๋อด้วยมือตัวเองได้ลงคอ จึงร้องขอผ่านพลังให้ท่านอาวุโสสูงลำบากลงมือแทนข้า!!”
“ท่าน…เป็นท่าน!!”
ผางหยวนมองหลิตงผิงผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ มีคำหนึ่งกล่าวไว้ว่า ‘พยัคฆ์ร้ายยังไม่กินลูกน้อยของตัวเอง’ นางจึงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสามีตัวเองจะทำแบบนี้ได้ลงคอ
สุดท้ายด้วยโมโหมากเกินไป ผางหยวนจึงสิ้นสติไปทั้งอย่างนั้น ยังดีที่ผางปิงคว้าร่างนางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่นางจะร่วงตกจากฟ้า…
“ต้วนหลิงเทียน…ตระกูลหลิวเรายอมท่านแล้ว”
