หลิวตงผิงมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสีหน้าขมขื่น “หินอมตะระดับสูงแสนก้อน…ภายใน 3 วันตระกูลหลิวเราจักให้คนนำไปส่งมอบให้ท่านถึงจวนผู้ว่า”
“เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณผู้นำหลิวล่วงหน้า”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหลิวตงผิง กล่าวออกเสียงเบา
ที่ตระกูลหลิวเลือกแบบนี้เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
มาถึงขนาดนี้แล้วหากตระกูลหลิวยังรั้นไม่ยินยอม ก็รังแต่จะทำลายตัวเองเท่านั้น
เพราะสุดท้ายแล้วตอนนี้ กระทั่งผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวยังเข้าข้างเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข!
สำหรับความตายของหลิวเชียน ต้วนหลิงเทียนไม่คิดสงสารแม้แต่น้อย
หากไม่ใช่เพราะพลังฝีมือเขากล้าแข็งกว่าผู้อื่น คนที่ตายก็ต้องเป็นเขา และคนที่หัวเราะเป็นคนสุดท้ายก็คือหลิวเชียนไม่ใช่เขา!
เช่นนั้นสำหรับเขาแล้ว
ความตายของหลิวเชียน เป็นเรื่องสมควร!
สำหรับตระกูลหลิวที่เลือกจะเข้าข้างหลิวจั่วหลิน ก็ย่อมมีราคาที่พวกมันต้องจ่าย…
หลิวเชียนเพราะลงมือต่อเขา จึงมีความผิดสมควรตาย!
สำหรับคนอื่นๆของตระกูลหลิวที่ไม่ทำอะไร เขาก็คร้านจะสนใจ จะอย่างไรตระกูลหลิวก็ต้องจ่ายแสนหินอมตะระดับสูงให้เขา!
“อาวุโสผางปิงจะรีบไปที่ใดเล่า…เรื่องของเรายังไม่จบไม่ใช่หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองผางปิงที่ดูท่าราวกับจะตีเนียนอุ้มผางหยวนที่หมดสติจากไปราวนกรู้ กล่าวออกมาด้วยประกายตาเรืองวูบ!
“ต้วนหลิงเทียน!”
