ผางปิงที่ตีเนียนเหินร่างไปเงียบๆจำต้องชะงักร่างหยุดลง จากนั้นมันก็ค่อยๆหันมามองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาวูบไหว “วันนี้ข้าผิดเอง…แต่หินอมตะระดับสูงแสนก้อนไม่มากไปหน่อยหรือ ตระกูลผางของข้ามีไม่พอให้เจ้าหรอก อย่างดีข้าก็ให้เจ้าได้แค่ 10,000 หินอมตะระดับสูงเท่านั้น”
“อ้อ ตอนนี้อาวุโสผางปิงยังจะต่อราคาอีกหรือ…”
ต้วนหลิงเทียนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สองตาเผยประกายเยียบเย็นวาบขึ้น เสียงกล่าวยังยะเยือกปานจะแช่แข็งผู้คน “หินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อน…ภายในเวลา 3 วันหากตระกูลผางไม่เอาหินอมตะระดับสูง 200,000 มาให้ข้าที่จวนผู้ว่า ข้าจะไปตามหาอาวุโสผางปิงเพื่อถามทางไปตระกูลผาง!”
“เจ้า…”
สีหน้าผางปิงเปลี่ยนไปใหญ่หลวง มันไม่คิดเลยว่าการต่อรองไปอย่างไม่คาดหวังของมัน จะบังเกิดผลลัพธ์อนาถขนาดนี้…
“อาวุโสผางปิงสมควรเห็นท่าทีของท่านผู้ว่าแล้ว…ถึงข้าพลั้งมือฆ่าท่านไปอีกคน ผู้ว่าคงไม่ถือโทษข้าหรอกมั้ง…”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยขึ้นลอยๆ
แม่น้ำเสียงยามกล่าวจะสงบ แต่ไม่ขาดการข่มขู่แม้แต่น้อย
“ผู้ว่ายังรอข้าอยู่ที่จวน…ข้าต้องขอตัวลาไปก่อน”
กล่าวจบ ต้วนหลิงเทียนก็มองจ้องผางปิงด้วยสายตาลึกล้ำ ค่อยเหินร่างจากไป
