“ท่าน…ท่านผู้ว่า…ท่าน…ใช่จำคนผิดไปหรือไม่…มันคือต้วนหลิงเทียนแน่หรือ?”
ผางปิงมองถามเถียนจี้หวี่อย่างตะกุกตะกักด้วยสีหน้าแววตาไม่เชื่อ และในขณะที่ถาม มันก็เริ่มแผ่สำนึกเทวะออกไปสำรวจกลิ่นอายเลือดเนื้อที่แผ่ออกจากร่างต้วนหลิงเทียนทันที และมันก็ระบุอายุได้ในฉับพลัน!
“ข้าจำไม่ผิดแน่นอน”
เถียนจี้หวี่กล่าวออกเสียงเรียบ
จากนั้นเถียนจี้หวี่ก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ “อาวุโสผางปิงแล้วไฉนท่านมาที่นี่ได้ ที่สำคัญในเมื่อท่านไม่เป็นอะไรแล้วไยอาวุโสหลิวเชียนจึงตายตก…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หลังเอ่ยถามออกไปสีหน้าเถียนจี้หวี่ก็มืดลงทันที
“มัน…มันอายุไม่ถึงร้อยปี!?”
“สวรรค์! ข้าไม่ทันตรวจสอบกลิ่นอายเลือดเนื้อของมัน…แต่ตอนนี้พอลองดูก็พบว่ามันสมควรอายุไม่ถึงร้อยปีจริงๆ!!”
“มัน…มันคือ ต้วนหลิงเทียน อัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่มีชื่อเสียงดังกระหึ่มเมื่อ 2 ปีก่อนงั้นเหรอ?”
“หากมันเป็นต้วนหลิงเทียนจริงๆ…เช่นนั้นต้วนหลิงเทียนผู้นี้จะไม่น่ากลัวไปหน่อยหรือไร อายุไม่ถึงร้อยปีแต่กลับมีพลังฝีมือร้ายกาจยิ่งกว่าอันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนเช่นอาวุโสผางปิงเนี่ยนะ!?”
“นั่นน่ะสิ กระทั่งอาวุโสผางปิงยังยอมรับออกมาเองเมื่อครู่…ว่าฝีมือไม่สู้ต้วนหลิงเทียน!”
…
ในขณะที่เถียนจี้หวี่เอ่ยถามผางปิงด้วยสีหน้ามืดมน เสียงอุทานด้วยความตกใจของคนสกุลหลิวโดยรอบก็ดังให้มันได้ยินชัดถนัดหู พาลให้มันตกตะลึงอึ้งไปไม่ได้!
