“การลงมือของอาวุโสสูงหลิวเชียนเราไม่มีออมรั้งยั้งมือแม้แต่น้อย…ดูเหมือนท่านก็ไม่กล้าดูเบาชายหนุ่มชุดม่วงผู้นั้น!”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว เจ้าเองก็เห็นกับตาว่าชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ สามารถระเบิดพลังสังหารอาวุโสสูงหลิวชิงได้ในพริบตา…ถึงอาวุโสสูงหลิวชิงจะไม่ใช้จินเซียนตะวันม่วง แต่ก็เป็นสุดยอดฝีมือขอบเขตจินเซียนตะวันคราม!”
“อาวุโสสูงหลิวเชียนเราพลังฝีมือนับว่าเป็นชนชั้นยอดฝีมือของจินเซียนตะวันม่วง…กระบวนท่าโจมตีน่ากลั่วนั่น กระทั่งจินเซียนตะวันม่วงทั่วไปก็ไม่กล้ารับ! ต่อให้เจ้าหนูนั่นจะเป็นจินเซียนตะวันม่วงก็ไม่น่ารอด!!”
“ใช่…คราวนี้มันไม่ตายก็ต้องสาหัส!!”
…
ในชั่วพริบตาดุจฟ้าแลบ อาวุโสตระกูลหลิวก็ออกความเห็นกันอย่างได้อรรถรส
อย่างไรก็ตามสายตาของทั้งหมดยังจับจ้องไปยังเรื่องราวเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา ด้วยกลัวว่าจะพลาดสิ่งใดไป
“อยากให้ข้าตาย…ก็ต้องดูว่าเจ้าหลิวเชียนมีปัญญาสามารถมากพอไหม…”
ในขณะที่ฝ่ามือของหลิวเชียนกำลังจะประกบกัน ต้วนหลิงเทียนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงที่ดังเข้าหูผู้คนคราวนี้ยังเย็นชาจนผู้คนที่ลอยอยู่เหนือโถงรู้สึกหนาวจับไขสันหลัง
และด้วยความวุ่นวายที่เกิดขึ้น คนสกุลหลิวที่พึ่งเหินร่างขึ้นมาดูชมเรื่องราว ก็พลันชะงักค้างไปกลางหาวเพราะเสียงเย็นชาดังกล่าวเช่นกัน
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
…
