ท่ามกลางสายตาของทุกคน บริเวณกึ่งกลางระหว่างฝ่ามือมหึมาของหลิวเชียนที่กำลังจะประกบกัน อยู่ๆก็ปรากฏรังสีกระบี่นับพันปะทุขึ้น! แสงกระบี่ยังส่องสว่างเจิดจ้าราวตะวันยามเที่ยง ให้เทียบกับแสงจากรังสีกระบี่ของหลิเชียนแล้ว ไม่รู้ส่องสว่างมากกว่ากันเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่!!
เรียกว่าทันทีที่ประกายแสงจากรังสีกระบี่นับพันเหล่านี้ปรากฏ รังสีกระบี่ของหลิวเชียนก็หมองลงถนัดตา!
ดั่งกระเรียนขาวปรากฏกายท่ามกลางฝูงไก่!
โดดเด่น!
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
…
ในขณะที่แสงสว่างเจิดจ้าขึ้นมาปานมีตะวันดวงที่สองปรากฏ จนทำให้หลายคนจำต้องหยีตาลงอย่างไม่รู้ตัวและเห็นเพียงแสงสีขาวส่องสว่างนั้น…
ต่างได้ยินเสียงกระบี่คำรามดังสนั่นเป็นชุดเล็ดรอดแสงสว่างจ้านั้นมาให้ได้ยินถนัดหู!
“อ๊าคคค—!!”
และไม่ทันที่เหล่าผู้หยีตาจะได้ดูชมว่ามันเกิดอะไรขึ้น เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นก้องฟ้าให้ได้ยิน!
“นั่นมัน…เสียงอาวุโสหลิวเชียน!”
สีหน้าผางปิงเปลี่ยนไปไม่น้อย ขณะเดียวกันลึกลงไปในแววตาของมันก็ฉายแววยินดีขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว เพราะรู้สึกว่าโชคดีนักที่มันไม่ได้ลงมือแต่แรก!
ก่อนที่ผางปิงบังเกิดความรู้สึกโชคดี…มันมองจ้องเรื่องราวเบื้องหน้าตาไม่กระพริบ ไม่ได้หยีตาหลบแสงเหมือนผู้อื่น
