“อารอง…มัน…มันถึงกับกล้าฆ่าอารอง!?
สีหน้าหลิวจั่วหลินยามนี้ซีดไปแทบหาสีเลือดไม่เจอ! ร่างยังสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวจับใจ!!
กระทั่งตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในตระกูลหลิว ยังถูกผู้อื่นเข่นฆ่าลงหน้าตาเฉย…เช่นนั้นตัวมันยังจะเหลือหนทางรอดตายอีกหรือ?!
“ที่ข้าพูดไปก่อนหน้ายังมีผลอยู่…หากตระกูลหลิวของพวกเจ้าฆ่าหลิวจั่วหลินต่อหน้าข้า แล้วส่งมอบหินอมตะระดับสูงหนึ่งแสนก้อนมา ก็จบเรื่อง…”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบไปมองหลิวจั่วหลินเล็กน้อย ค่อยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“ก่อนหน้าเจ้ามิได้กล่าวเช่นนี้นี่! เจ้าบอกว่าหากตระกูลหลิวเราให้หินอมตะระดับสูงเจ้าหนึ่งแสนก้อน เจ้าจะไว้ชีวิตข้าไม่ใช่หรือไร? แล้วทำไมตอนนี้เจ้าไม่ต้องการแค่หินอมตะระดับสูงแสนก้อน แต่เจ้ายังต้องการฆ่าข้าด้วยล่ะ?”
หลิวจั่วหลินมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาทดท้อ แผดเสียงออกมาอย่างไม่ยินยอม
“ก็ถ้าตอนแรกพวกเจ้าให้ความร่วมมือแต่โดยดี ข้าก็คงไม่ต้องมาสิ้นเปลืองเวลาจนขึ้นราคาแบบนี้หรอก…แต่ปัญหาคือพวกเจ้าดันทำให้ข้าต้องมาเสียเวลาเพิ่มไง ก็เลยต้องขึ้นราคากันหน่อยเป็นธรรมดา…”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหลิวจั่วหลินค่อยเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงไม่แยแส
“เจ้า…”
จังหวะนี้หลิวจั่วหลินหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ หน้ามันซีดลงปานศพ ในดวงตานอกจากความสิ้นหวังแล้ว ก็คงเหลือแต่ความสิ้นหวังจับใจ…
ถึงตอนนี้ยังจะมีใครช่วยมันได้อีกบ้าง?
“ผู้ใดกล้าฆ่าอาวุโสฝ่ายในจวนข้า!?”
