ครู่ต่อมา ในขณะที่คนสกุลหลิวได้แต่ชักสีหน้ามืดดำคร่ำเครียด พลันปรากฏเสียงสนั่นปานฟ้าร้องมากอำนาจทะลุทะลวงหนึ่งกึกก้องมาจากจวนผู้ว่า ดังไปทั่วเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวอย่างเกรี้ยวกราด!
“นี่มัน…เสียงของท่านผู้ว่า!”
พอได้ยินเสียงคำรามดังก้องฟ้า สองตาคนสกุลหลิวก็ฉายแสงจ้าขึ้นมาทันที!
แววตาอันเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวปลาตายของหลิวจั่วหลิน ก็เริ่มฟื้นคืนประกายหลังได้ยินเสียงดังกล่าว!
“อาวุโสผางปิง…สุดท้ายท่านก็ไม่ฟังคำเตือนของข้า”
แทบจะพร้อมกันกับที่เสียงคำรามของ เถียนจี้หวี่ ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวดังจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองผางปิงด้วยสายตาเฉยเมย เอ่ยคำออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน
เพราะเมื่อครู่เขาเห็นผางปิงใช้ยันต์อมตะสื่อสาร
เห็นได้ชัดว่าผางปิงส่งข่าวกลับไปยังจวนผู้ว่า กระทั่งสมควรส่งถึงผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวโดยตรง!
หาไม่แล้วผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวคงไม่อาจรู้เรื่องได้เร็วขนาดนี้!
