หลิวตงผิงมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาดุร้าย กล่าวออกเสียงเหี้ยม!
“หืม? สารเลวน้อยนี่เข่นฆ่าผู้เฒ่าหลี่เช่นนั้นหรือ? ถ้างั้นวันนี้มันอย่าหวังว่าจะได้กลับออกจากตระกูลหลิวเราทั้งยังมีชีวิต!!”
“ฆ่าคนตระกูลหลิวเรา ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!!”
…
เหล่ากลุ่มคนที่มาถึงตอนนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้นผู้อาวุโสของตระกูลหลิวทั้งสิ้น แม้คำพูดคำจาจะฟังดูเกรี้ยวกราด หากแต่ไม่มีใครกล้าลงมือสักคน…
พวกมันไม่ใช่ตัวโง่งม!
ในเมื่อชายหนุ่มเบื้องหน้ายังลอยร่างค้างกลางหาวถึงตอนนี้อย่างอยู่ดีมีสุข เช่นนั้นหมายความว่า หลิวตงผิง ผู้นำตระกูลหลิวของพวกมันอาจรับมืออีกฝ่ายไม่ไหว! อาศัยพวกมันที่กระทั่งเอาชนะหลิวตงผิงยังทำไม่ได้ เป็นธรรมดาว่าจะทำได้แค่ปากดีไม่กล้าลงมือ เพราะไม่มีใครอยากตาย!
ในความคิดของพวกมัน
หากผู้นำตระกูลหลิวของพวกมันมีพลังฝีมือสูงพอจะเข่นฆ่าชายหนุ่มเบื้องหน้าได้ เช่นนั้นอีกฝ่ายคงไม่รอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้!
ฟุ่บ!
ฟุ่บ!
เสียงแหวกสายลมดังขึ้นอีก 2 สำเนียง เป็นชายชราผมสีดอกเลา กับชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่บึกบึนที่เหินมากันจากคนละทิศทาง แต่พริบตาทั้งคู่ก็บรรลุถึงน่านฟ้าเหนือห้องโถงสกุลหลิวไล่เลี่ยกัน!
“อาวุโสสูง!”
“ข้าน้อยขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูง”
…
เมื่อเห็นร่างผู้มาใหม่ทั้งสอง หลิวตงผิงกับหลิวจั่วหลินก็เร่งประสานมือคารวะทักทายออกไปทันที
“ตงผิง มีเรื่องอันใดกัน?”
