“คุณชายท่านนี้…หากบุตรชายของข้าล่วงเกินอันใดต่อท่าน หวังว่าท่านจักเมตตาไม่ถือสาหาความบุตรไม่รู้ความของข้าสักครา และหากท่านยินดีละเว้นชีวิตบุตรชายของข้า ตัวข้ายินดีตอบแทนด้วยหินอมตะระดับสูง 1,000 ก้อน…มิทราบคุณชายท่านคิดเห็นเช่นไร?”
ชายวัยกลางคนป้องมือประสานโค้งคารวะไปทางต้วนหลิงเทียน ด้วยท่าทีนอบน้อม
“เจ้าคือผู้นำตระกูลหลิว…หลิวตงผิง?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามเสียงเบา
“มิผิด”
หลิวตงผิงพยักหน้า
“เจ้านับว่าฉลาดกว่าลูกชายไม่น้อย”
ต้วนหลิงเทียนมองพินิจหลิวตงผิงเล็กน้อยค่อยเอ่ย
“ขอบคุณสำหรับคำชม”
หลิวตงผิงคลี่ยิ้มเนือยๆ
“หากก่อนหน้าลูกชายของเจ้าคิดปล้นหินอมตะหรือสมุนไพรที่ข้ามีโดยไม่ได้คิดจะฆ่าข้า…เจ้าชดใช้ด้วยหินอมตะระดับสูงให้ข้า 1,000 ก้อนนับว่าพอจะถูไถได้อยู่…”
ต้วนหลิงเทียนพูดถึงตรงนี้ ก็เหลือบมองไปทางหลิวจั่วหลิน เสียงกล่าวกลายเป็นเยียบเย็น “ เพียงแต่…มันกลับคิดฆ่าข้า!”
“ข้ามีนิสัยเสียอยู่ประการหนึ่ง…ใครคิดฆ่าข้า มันผู้นั้นต้องตาย!”
“ผู้นำหลิว…แล้วเจ้าว่าชีวิตลูกชายของเจ้ามีค่าแค่หินอมตะระดับสูงพันก้อนหรือไม่?”
เอ่ยถึงประโยคท้ายๆ สายตาของต้วนหลิงเทียนก็ละออกจากร่างหลิวจั่วหลินไปตกยังร่างหลิวตงผิง สายตายังมองจ้องกล่าวถามเสียงหนัก
“มิทราบคุณชายท่าน…ต้องการหินอมตะเท่าใด?”
