หลังกล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้แยแสสีหน้าชายชราหรือรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เพียงหันไปมองทิศทางหนึ่งในร้านขายโอสถทันที
และที่นั่นปรากฏร่างพนักงานต้อนนรับคนก่อนหน้า กำลังก้าวอาดๆออกมาจากประตูบานหนึ่ง
“ท่านลูกค้า สมุนไพรทั้งหมดที่ท่านต้องการอยู่ในแหวนวงนี้แล้วขอรับ…และสมุนไพรหลอมโอสถเสริมวิญญาณที่ท่านต้องการมีทั้งสิ้น 373 ชุด ปกติพวกเราจักขายชุดละ 1 หินอมตะระดับสูง อย่างไรก็ตามเพราะท่านลูกค้าซื้อหาเป็นจำนวนมาก พวกเราจึงปัดเศษให้เป็นเลขกลมๆ คิดท่านเพียง 370 หินอมตะระดับสูงขอรับท่านลูกค้า”
ชายหนุ่มมองไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเคารพ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงสุภาพ
ตั้งแต่ที่มันได้รู้ว่าชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้าไม่ใช่คนของตระกูลหลิว มันก็เชื่อว่าปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะเบื้องหลังอีกฝ่าย ไม่น่าจะใช่ 1 ใน 3 ปรมาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำในจวนผู้ว่าและตระกูลหลิวแน่!
ส่วนเรื่องที่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะเบื้องหลังอีกฝ่าย จะมาจากไหนและมาที่มณฑลจิ่วโยวแห่งนี้ทำอะไรนั้น มันไม่คิดจะสนใจไถ่ถาม
เพราะไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด อย่างน้อยๆอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ตัวตนที่มันจะละลาบละล้วงจาบจ้วงได้ง่ายๆ…
“หินอมตะระดับสูง 370 ก้อน…ไม่รู้จะมีปัญญาจ่ายรึเปล่า?”
