หลิวจั่วหลินที่แต่เดิมก็หน้าม้านไปด้วยโทสะเพราะถูกต้วนหลิงเทียนกล่าวคำ ‘คนที่พวกเจ้าไม่อาจตอแยด้วยได้’ ใส่ พอได้ยินราคาที่พนักงานต้อนรับตัวเล็กเอ่ย มันก็หันไปมองกล่าวเสียดสีต้วนหลิงเทียนทันที!
ทำเหมือนต้วนหลิงเทียนจะไม่มีปัญญาจ่ายราคาขนาดนี้
หินอมตะระดับสูง 370 ก้อน…
นั่นไม่ใช่เงินน้อยๆ!
กระทั่งตระกูลหลิวของมัน นอกจากชนชั้นอาวุโสเพียงไม่กี่คนแล้ว ก็มีน้อยคนนักที่จับจ่ายหินอมตะระดับสูงจำนวนนี้ได้ในคราวเดียว
“ในนี้มีหินอมตะระดับสูง 400 ก้อน”
ต้วนหลิงเทียนยกมือขึ้น ปรากฏแหวนพื้นที่กลางอากาศวงหนึ่ง จากนั้นเขาก็ส่งให้พนักงานเบื้องหน้าพร้อมกล่าวเสียงเบาว่า “ส่วนหินอมตะระดับสูงที่เหลือเจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ…ถือว่าเป็นค่าความพึงพอใจในการเลือกของเจ้า”
และตอนกล่าวคำท้ายประโยค ต้วนหลิงเทียนยังจงใจเหลือบมองไปทางหลิวจั่วหลินกับชายชราผ่านๆ ทำราวกับไม่ได้ตั้งใจมองไป…
“ขอบคุณท่านลูกค้า! ขอบคุณท่านลูกค้ามากขอรับ!!”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน สองตาพนักงานตัวเล็กก็ลุกวาวสว่างจ้าขึ้นมาทันใด ลมหายใจยังกลายเป็นหอบถี่ขึ้นมาทันที!
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตมันเลย ที่เจอลูกค้าใจป๋าเช่นนี้!
ให้ตายเถอะ นั่นมันหินอมตะระดับสูง 30 ก้อนเชียวนะ!!
“นี่ขอรับ”
พนักงานตัวเล็กใช้เวลายืนยันจำนวนหินอมตะระดับสูงเล็กน้อย ค่อยพยักหน้าก่อนจะส่งแหวนพื้นที่บรรจุสมุนไพร 373 ชุดให้ต้วนหลิงเทียนถึงมือ
