ต้วนหลิงเทียนเพียงเหลือบมองภายในแหวนเล็กน้อยก็พยักหน้า
“จริงสิ เจ้าพอรู้ไหมว่าที่ไหนมีเตาหลอมโอสถขายบ้าง?”
หลังจากเก็บแหวนพื้นที่ไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เอ่ยถามพนักงานตัวเล็กออกมาอีกครั้ง
และพอได้ยินคำถามดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ไม่ว่าจะลูกจ้างร้านยา หลิวจั่วหลิน กระทั่งชายชราข้างหลิวจั่วหลิน มุมปากของพวกมันก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมาตงิดๆ
เพราะฟังจากคำพูดของชายหนุ่มชุดม่วง ไม่ใช่อีกฝ่ายคิดจะไปซื้อหาเตาหลอมโอสถต่อหรือไร?
“ท่าน…ท่านลูกค้า…นี่ท่านคงไม่คิดจะหลอมโอสถด้วยตัวเองหรอกนะ?”
พนักงานตัวเล็กมองต้วนหลิงเทียนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ค่อยกล่าวเสริมว่า “หรือปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะเบื้องหลังท่านลืมนำเตาหลอมโอสถมาด้วย ท่านจึงคิดไปซื้อหาให้หรือขอรับ?”
“ข้าจะซื้อไว้ใช้หลอมโอสถด้วยตัวเอง…”
ต้วนหลิงเทียนตอบเสร็จก็พูดต่อว่า “เจ้ารู้ก็บอก…ไม่รู้ก็บอกตรงๆเถอะ ข้าจะได้ไปถามหาที่อื่น”
“รู้! ช้ารู้ขอรับ!!”
ด้วยอีกฝ่ายเป็นลูกค้าใจดีที่ตกรางวัลให้ตั้ง 30 หินอมตะระดับสูง พนักงานต้อนรับตัวเล็กก็เสมือนมีวิญญาณมหาปราชญ์ลงประทับ กลายเป็นผู้มีความรู้ไร้สิ้นสุดในทันใด เร่งบอกต้วนหลิงเทียนออกไปทุกสิ่งอย่าง
ในวาจาไม่เพียงไล่มาว่าร้านไหนมีเตาหลอมโอสถขายบ้าง กระทั่งเจาะลึกว่าเตาหลอมโอสถที่ใดแพงที่สุด ยังบอกว่าร้านที่ใกล้กับร้านขายโอสถแห่งนี้ที่สุด บังเอิญมีเตาหลอมที่มีราคาสมคุณภาพขายพอดี…
