“ขอบคุณเจ้า”
หลังได้ทราบว่ามีเตาหลอมโอสถขายที่ไหนบ้าง ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้าตอบคำพนักงานตัวเล็ก ก่อนหันหลังเดินออกจากร้านขายโอสถไปทันที
“ฮึ่ม!”
หลังต้วนหลิงเทียนจากไปหลิวจั่วหลินก็มองจ้องไปยังแผ่นหลังชายหนุ่มชุดม่วงไกลๆพลางสบถเสียงเย็น จากนั้นก็หันไปพยักหน้าให้ชายชราเดินออกจากร้านไปพร้อมกับมัน
“ลุงหลี่…พวกเรา เล่นมันเลยดีไหม? ไอ้หนูนั่นดูท่าจะมีหินอมตะระดับสูงไม่น้อย แถมข้ารู้สึกว่าอายุมันน้อยนัก! เช่นนั้นพลังฝึกปรือของมันไม่น่าจะสูงเท่าไหร่มั้ง?!”
หลังออกจากร้านขายโอสถแล้ว หลิวจั่วหลินก็ถามชายชราข้างๆสองตาเป็นประกายฉายแววเยียบเย็น!
“มันยังอายุมิถึง ร้อยปี…”
ชายชราเอ่ยขึ้น
“หา? อายุไม่ถึงร้อยปีหรอ!?”
ถึงแม้หลิวจั่วหลินเองก็รู้สึกได้ว่าต้วนหลิงเทียนสมควรมีอายุไม่มาก แต่มันก็ไม่อาจยืนยันอายุที่แน่ชัดของต้วนหลิงเทียนได้!
ตอนนี้พอมาได้ยินชายชราเอ่ยยืนยันว่าต้วนหลิงเทียนยังมีอายุไม่ถึงร้อย ใจมันก็กลับมาเต้นรัวทั้งเต็มไปด้วยความคึกคักทันที!
“นายน้อยแม้มันจะยังอายุไม่ถึงร้อย…แต่พิจารณาจากเรื่องที่มันจ่ายหินอมตะระดับสูงไปมากมายตาไม่กระพริบ เห็นได้ชัดว่าความเป็นมามันมิใช่ชั่วแน่ โดยเฉพาะท่วงท่าลักษณะที่มันเผยออกมาตามธรรมชาติ ก็บอกให้รู้ได้ว่ามันไม่ใช่คนธรรมดา…”
ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “พวกเราลงมือกับมัน…จักไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ?”
