“ไอ้หนู…วันนี้เจ้านับว่าดวงกุดแล้วจริงๆถึงมาเจอข้า!”
เห็นว่าขนาดนี้แล้วต้วนหลิงเทียนยังทำเป็นเฉยอยู่ได้ สีหน้าหลิวจั่วหลินก็มืดลง กล่าวออกด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมว่า “ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ากับปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะเบื้องหลังเจ้าจะมาจากไหน แต่วันนี้เจ้าอย่าได้หวังว่าจะกลับออกไปจากซอยนี้ได้!!”
“อ้อ เจ้าคิดรั้งให้ข้าอยู่ในซอยนี่เพื่อคุยกันข้ามคืนเลยเหรอ?”
เสียงกล่าวคำของต้วนหลิงเทียนยังคงเฉยเมยไม่แยแส
“พวกเราไม่เพียงแต่จะรั้งเจ้าไว้คุย…ยังจะตีเจ้าให้ตาย! หากชาติหน้ามีจริง เจ้าจงจดจำไว้ให้ขึ้นใจ…ทรัพย์สินมั่งมีอย่าได้เปิดเผย!”
หลิวจั่วหลินกล่าวจบก็ระเบิดเสียงหัวเราะสนุกสนาน
และต้วนหลิงเทียนไม่ทันได้พูดอะไร หลิวจัวหลินที่หัวเราะอยู่ก็หยุดลง พลันตะโกนออกเสียงเหี้ยมว่า “ลุงหลี่ จัดการมัน!!”
ปงงง!!
หลังจากที่หลิวจั่วหลินตะโกนออกเสียงเหี้ยม ก็บังเกิดเสียงดังสะเทือนฟ้าขึ้น!
เป็นชายชราที่อยู่เบื้องหลังต้วนหลิงเทียน ปะทุพลังออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ถีบเท้าโจนทะยานเข้ามาปานสายฟ้าฟาด!
หลังเสียงสนั่นลั่นปานจุดระเบิดดังขึ้น เงาฝ่ามือมหึมาก็ปิดฟ้าบังตะวันราวเมฆดำคลุมเมือง ทาบทับร่างต้วนหลิงเทียนเอาไว้มิดชิด!
“หึ!”
เห็นการลงมือของชายชรา สองตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงฉายแววเยียบเย็น ค่อยสบถพ่นลมค่อนแคะคำหนึ่ง
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
…
