ได้ยินคำถามของหนักงานต้อนรับตัวเล็ก ต้วนหลิงเทียนโค้งคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ค่อยกล่าวออกไปเสียงเรียบ
เพราะสุดท้ายแล้ว นี่ก็เป็นการทดลองหลอมโอสถครั้งแรกของเขาในระนาบเทวโลก…
ยิ่งไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเสี้ยวหนึ่งของเพลิงอมตะสีเทานี่จะสามารถใช้หลอมโอสถได้หรือไม่…แถมเขาเองก็ร้างราจากการหลอมยามานานแล้ว เช่นนั้นเหลือย่อมดีกว่าขาด!
อีกทั้งด้วยทรัพย์สินที่เขามีตอนนี้จะเรียกว่า ‘ล่ำซำ’ ก็ไม่เกินเลย คิดจะเหมาวัตถุดิบสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถทิพย์ระดับต่ำอย่างโอสถเสริมวิญญาณทั้งร้าน ก็ไม่ใช่ปัญหา…
“ซูด—”
และแทบจะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนบอจะเหมาทั้งร้านออกมา พนักงานต้อนรับตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะสูดอากาศเข้าด้วยความหนาวเหน็บ
อย่างไรก็ตาม มันจำต้องถามต้วนหลิงเทียนย้ำเพื่อความแน่ใจ “เอ่อท่านลูกค้าขอรับ…ท่าน…ท่านพูดจริงหรือ ท่านคิดเหมาหมด?”
ต้องทราบด้วยว่า แม้ในมณฑลจิ่วโยวแห่งนี้ร้านของมันแม้จะไม่ใช่ร้านที่ใหญ่โตที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ร้านเล็กๆ! สมุนไพรที่ใช้หลอมโอสถทิพย์ระดับต่ำอย่างโอสถเสริมวิญญาณ พวกมันก็มีเก็บสำรองไว้ไม่น้อย…
“ข้าพูดจริง ไปเอามาให้ข้าได้แล้ว”
ได้ยินคำถามแคลงใจดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนก็ตอบไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
“หึ! ช่างคุยโวโอ้อวดเสียจริง!”
