ต้วนหลิงเทียนหันไปมองพนักงานตัวเล็ก พร้อมเอ่ยความต้องการออกไป
“มิทราบท่านลูกค้าต้องการกี่ชุดหรือขอรับ?”
ลูกตาของพนักงานร้านตัวเล็กเปล่งแสงจ้าขึ้นมาทันใด ต้องทราบด้วยว่าปกติแล้วคนที่เข้ามาในร้านโอสถสมุนไพรนั้น ก็มักจะซื้อหาโอสถทิพย์สำเร็จรูป เพื่อนำไปใช้ได้ทันที…
ส่วนผู้ที่มาซื้อวัตถุดิบสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถนั้น หาได้ยากยิ่งกว่าเขามังกรขนหงส์!
นั่นเพราะมีแต่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะเท่านั้น ที่สามารถหลอมปรุงโอสถทิพย์ได้!
และไม่ต้องกล่าวถึงในเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวแห่งนี้เลย ให้มองไปทั่วทั้งมณฑลจิ่วโยว ทว่าปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะที่ผู้คนรู้จักก็มีแค่หยิบมือเดียว และเท่าที่รู้ภายในมณฑลจิ่วโยวตอนนี้ ก็มีแต่จวนผู้ว่า กับหนึ่งในตระกูลใหญ่ของเมืองประจำมณฑลเท่านั้น ที่มีปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำอยู่…
ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำในจวนผู้ว่า มีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 2 คน…
ส่วนหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่ว่านั้น มีปรมาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำแค่คนเดียว…
ตอนนี้พนักงานต้อนรับตัวเล็กผู้นี้จึงคาดเดาไปว่าไม่พ้นชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้าต้องมาจากตระกูลใหญ่ที่ว่าแน่!
เพราะหากเป็นทางจวนผู้ว่าต้องการวัตถุดิบสมุนไพรล่ะก็ เพียงแจ้งทางร้านมาสักคำ ทางร้านก็จำต้องนำวัตถุดิบสมุนไพรเข้าไปส่งถึงที่ ไม่มีเดินมาซื้อหาด้วยตัวเองแบบนี้แน่นอน…
“ทั้งหมดที่เจ้ามี…”
