แน่นอนว่าสมุนไพรที่ว่าก็ปลูกได้แต่ในระนาบเทวโลกเท่านั้น ไม่อาจเจริญเติบโตได้ในระนาบโลกียะ
‘เหลือเวลาอยู่ที่นี่ไม่ถึงปีแล้วสิ…’
หลังกลับมาถึงเมืองประจำมณฑลจิ่วโยว แววตาของต้วนหลิงเทียนก็เหม่อลอยเล็กน้อย
หลังจากนี้อีก 1 ปี การประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินก็จะเริ่มต้นขึ้น…
ทว่าก่อนจะถึงเวลา อย่างไรก็ต้องเดินทางไปยังพระราชวังฉินล่วงหน้า เหล่าจินเซียนอายุไม่ถึงร้อยปีทั้งหลายก็จะไปรวมตัวกันที่นั่นเหมือนกัน
และพอไปถึงพระราชวังฉินแล้ว สำหรับเขาเกรงว่าอาจจะไม่ได้ย้อนกลับมาที่เมืองนี้อีกในเวลาอันสั้น
เพราะไม่ว่าจะกล่าวถึงทรัพยากรบ่มเพาะก็ดี หรือสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะก็ดี เมืองประจำมณฑลจิ่วโยวแห่งนี้ย่อมไม่อาจเทียบกับพระราชวังฉินได้เลย
เมื่อไปถึงที่นั่นความเร็วในการบ่มเพาะของเขาย่อมดีขึ้นเป็นแน่
นอกจากนี้ยังมีโอกาสสูงที่เขาจะได้รับเคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับลี้ลับ…
‘ก็นะ…ไปหาซื้อสมุนไพรหลอมยาก่อนดีกว่า’
ต้วนหลิงเทียนดึงสติกลับจากอาการเหม่อ ค่อยนึกย้อนทวนในความทรงจำที่ฉินอวี่พาเดินเที่ยว จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังร้านขายโอสถสมุนไพรที่ค่อนข้างใหญ่ในเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวทันที
“ลูกค้าท่านนี้ มิทราบต้องการสิ่งใดหรือขอรับ?”
ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนก้าวเข้ามาในร้าน ก็มีพนักงานในร้านตัวเล็กๆคนหนึ่งก้าวเข้ามาโค้งทักด้วยรอยิ้มสุภาพ
“ข้าอยากได้สมุนไพรหลอมโอสถทิพย์ระดับต่ำอย่างโอสถเสริมวิญญาณน่ะ”
