จนถึงตอนนี้พนักงานตัวเล็กยังคงคิดว่าต้วนหลิงเทียนเป็นคนสกุลหลิว
เพราะสุดท้ายแล้วในมณฑลจิ่วโยว นอกจากจวนผู้ว่า ก็มีแค่ตระกูลหลิวเท่านั้นที่มีปรมาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำ…
“เจ้า…เจ้าถึงกับกล้าอ้างตัวเป็นคนตระกูลหลิวข้างั้นเหรอ!?”
แทบจะพร้อมกันกับที่พนักงานตัวเล็กกล่าวจบคำ หลิวจั่วหลินก็หันขวับไปจับจ้องมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาทำราวกับมีกระแสไฟฟ้าแลบลั่น แววตายังเย็นเยียบลงปานอสรพิษดุร้าย พร้อมฉกกัดต้วนหลิงเทียนได้ทุกเมื่อ
“ตระกูลหลิว?”
ได้ยินคำของหลิวจั่วหลินต้วนหลิงเทียนก็งุนงงเล็กน้อยด้วยไม่รู้จัก จากนั้นก็เอ่ยตอบไปเสียงเบาว่า “โทษที…แต่ข้าไม่รู้จัก”
หลังกล่าวจบ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่แยแสแววตาอันมีโทสะลุกโชนขึ้นทุกขณะของหลิวจั่วหลิน เพียงหันไปมองกล่าวกับพนักงานตัวเล็กด้วยน้ำเสียงสิ้นความอดทน “เจ้ายังไม่ไปจัดสมุนไพรให้ข้าอีกรึไง…ในมณฑลจิ่วโยวไม่ได้มีร้านเจ้าแค่ร้านเดียวที่มีสมุนไพรหลอมโอสถเสริมวิญญาณ”
ตอนนี้หากลูกจ้างร้านยาตัวเล็กคนนี้ยังมองไม่ออกว่าชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้าไม่ใช่คนของสกุลหลิว มันก็สมควรเอาหัวไปโขกเต้าหู้ให้ตายได้แล้ว…
“ขออภัยด้วยท่านลูกค้า ข้าจะไปจัดสมุนไพรให้ท่านเดี๋ยวนี้…”
