หลังกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสีหน้าเจื่อนๆ มันก็หันไปมองกล่าวขอขมาหลิวจั่วหลิน “ต้องขออภัยด้วยนายน้อยหลิว ทั้งหมดเป็นข้าน้อยเข้าใจผิดไปเอง…ลูกค้าท่านนี้มิได้บอกว่ามาจากตระกูลหลิวแต่อย่างใด แต่พอข้าเห็นว่าเขาต้องการซื้อสมุนไพรหลอมโอสถเสริมวิญญาณ ข้าก็หลงคิดว่าเขามาจากตระกูลหลิวท่านอย่างไม่รู้ตัว…”
พอกล่าวจบคำ พนักงานต้อนรับตัวเล็กก็หันหลังก้าวอาดๆ หมายเข้าไปยังโกดังเก็บสมุนไพรด้านหลังเพื่อเตรียมจัดสมุนไพรที่ต้วนหลิงเทียนต้องการทันที
“อ่อ! นายน้อยหลิว…ข้าลืมบอกท่านไป พอดีลูกค้าท่านนี้ต้องการเหมาสมุนไพรหลอมโอสเสริมวิญญาณทั้งหมดในร้านเรา เช่นนั้นรบกวนนายน้อยหลิวไปซื้อหาร้านอื่นแล้ว”
ก่อนที่จะเดินเข้าไปในโกดังเก็บสมุนไพร พนักงานดังกล่าวไม่ลืมที่จะหันกลับมากล่าวทิ้งท้าย
ถึงแม้ในสายตาของพนักงานตัวเล็กคนนี้ นายน้อยหลิวจะไม่ใช่คนธรรมดา
อย่างไรก็ตามพื้นเพร้านขายโอสถของมันก็ไม่ใช่ชั่ว เพราะเป็นอีกตระกูลใหญ่ที่มีฐานะไม่ได้ด้อยกว่าตระกูลหลิว จึงไม่ได้เกรงกลัวตระกูลหลิวเบื้องหลังหลิวจั่วหลินเลย…!
เช่นนั้นสำหรับมันแล้ว การหาเงินย่อมสำคัญที่สุด!
หลิวจั่วหลินต้องการสมุนไพรแค่ 10 ชุด…
ทว่าต้วนหลิงเทียนเพียงเอ่ยปากก็บอกเหมาหมดร้าน!
และสมุนไพรที่ใช้หลอมโอสถเสริมวิญญาณที่ร้านมันเก็บไว้ ก็มีมากว่า 300 ชุด!!
ที่สำคัญเลยก็คือต้วนหลิงเทียนมาก่อน
มันย่อมเลือกได้ไม่ยากว่าจะทำการค้ากับผู้ใด…
วูบ!
