หลังเข้ามาในเขตจวนผู้ว่า ฉินอวี่ก็ได้ยินบทสนทนานชวนให้ตกใจอยู่บ้าง
พอหันมองไปทางต้นเสียงก็พบทหารเฝ้าระวัง 3 คนที่กำลังเดินผ่านไปซวุบซิบคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
‘ดูเหมือนว่าคนในจวนผู้ว่าจะล่วงรู้ถึงการตายของงโจวทงกับโจวเฟยกันแล้ว…แต่นี่ก็ไม่แปลกอะไร อยู่ๆลูกแก้ววิญญาณโจวทงแตกออก ผู้เฝ้าห้องลูกแก้ววิญญาณคงแตกตื่นกันไม่น้อย ผู้ว่าหรือระดับสูงทั้งหลายก็คงรับทราบเรื่องราวทันที’
ฉินอวี่ลอบกล่าว
“หา! ท่านผู้พิทักษ์โจวทงตายแล้ว…เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใดกัน?”
“ข้าได้ยินมากับหูข้านี่ล่ะ…เป็นผู้อาวุโสฝ่ายในกำลังคุยกันหน้าเครียดแล้วข้าผ่านไปพอดี…”
“หากท่านผู้พิทักษ์โจวทงตกตายจริง เช่นนั้นมือสังหารก็สมควรเป็นตัวตนขอบเขตต้าหลัวจินเซียนขึ้นไปน่ะสิ! แต่มณฑลจิ่วโยวเรามีต้าหลัวจินเซียนแค่ 2 คนเท่านั้น นอกจากโจวทงก็เหลือแต่ท่านผู้ว่า…”
“หมายความว่ามือสังหารมิได้เป็นคนของมณฑลจิ่วโยวเราแน่…ไม่ทราบมันไฉนมาฆ่าผู้พิทักษ์โจวของพวกเรา?”
…
ทหารเฝ้าระวังทั้ง 3 ที่เดินคุยกันค่อยๆห่างไปจากฉินอวี่มากขึ้นทุกขณะ สุดท้ายก็ไม่ได้ยินอะไรอีก
‘ไม่ใช่คนในมณฑลจิ่วโยว?’
ฉินอวี่ยิ้มบางๆ
หากทั้ง 3 รู้ว่า ที่ผู้พิทักษ์โจวของพวกมันตายตก ล้วนเป็นเพราะฝีมือต้วนหลิงเทียน กลัวว่าคงได้อ้าปากกันกรามค้างกันบ้าง…
ณ ห้องโถงใหญ่จวนผู้ว่า
“ใต้เท้าผู้ว่า ท่านทราบหรือไม่ขอรับว่าผู้ใดเข่นฆ่าผู้พิทักษ์โจว?”
