ในห้วงแห่งความเป็นตายโจวทงที่จมไม่ลงทั้งถือดีมาทั้งชีวิต บัดนี้ถึงขั้นก้มหัวลดตัวลงโดยสิ้นเชิง แทบจะกระดิกหางต่อหน้าหลิ่วเฟิงกู่ที่มันเคยดูแคลนหยันหยามมาก่อนด้วยซ้ำ…เอ่ยคำวิงวอนขอเมตตาอย่างไม่ละอาย!
“หาศิษย์ประเสริฐมาชดใช้ข้า? ชดใช้ค่าเสียหายให้ข้า?”
หลิ่วเฟิงกู่พอได้ฟังก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังร่า ทันใดนั้นปรากฏน้ำตาสายหนึ่งหลั่งไหลลงมารดแก้ม ทว่าแววตายิ่งมายิ่งเย็นชา มากล้นไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน!
“เจ้าคิดว่า…ศิษย์ที่ข้าเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กเป็นเด็กน้อยไม่ต่างจากลูกชายแท้ๆในไส้ ยังจะมีผู้ใดมาแทนที่ได้งั้นหรือ!?”
หลิ่วเฟิงกู่มองกล่าวกับโจวทงครานี้ มุมปากช่างยกยิ้มแสยะเยียบเย็นนัก!
“ข้า…”
ในขณะที่โจวทงคิดจะกล่าวอะไรบางอย่าง
“ต้วนหลิงเทียน!”
จู่ๆหลิ่วเฟิงกู่ก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาแข็งกร้าว เจตนาฆ่าฟันทะลักล้นออกมาถึงขีดสุด จนไม่อาจมากกว่านี้ได้แล้ว!
เห็นสายตาที่มองจ้องมาด้วยความเย็นชาแฝงการร้องขอประการหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนย่อมเข้าใจความนัย ทันใดนั้นแววตาของเขาก็เย็นลงทันที ค่ายกลกระบี่เริ่มก่อเกิดอีกครั้ง ครอบคลุมร่างโจวทง!
“ไม่–!!”
พอเห็นว่ารังสีกระบี่สีรุ้งมากมายเริ่มควบรวมก่อเกิดค่ายกลกระบี่ล้อมร่าง โจวทงย่อมตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้ามันเปลี่ยนไปใหญ่หลวง ร่ำร้องออกมาเสียงหลง!
ปงงง!!
