อนิจจาแม้ตอนนี้อาการบาดเจ็บของมันจะทุเลาลงมากแล้ว แต่ก็ยังนับว่าหากไกลจากสภาพสมบูรณ์พร้อมมากมาย…
พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดที่พุ่งขึ้นมาดั่งเพลิงไฟของมัน เพียงทำลายรังสีกระบี่ได้ไม่ไม่เท่าไรก็ดับมอดลง!
จากนั้นรังสีกระบี่จากค่ายกลกระบี่ใต้เท้าก็ดี หรือจะรังสีจากค่ายกลกระบี่ที่ผนึกกักขังร่างโจวทงที่เหลือก็ดี ต่างจ้วงทะลวงเข้าร่างโจวทงกันสนุกสนาน!!
ฉึก!
ฉึก!
ฉึก!
…
เสียงทะลวงเลือดเนื้อชวนสยองดังขึ้นระรัว ร่างโจวทงถูกรังสีกระบี่สีรุ้งทะลวงกระซวกจนปรุพรุนเป็นรังแตนอีกรอบ! หากแต่ครานี้โลหิตกลับไม่ได้ทะลักออกมามากมาย คล้ายในร่างมันไม่มีเลือดให้ไหลแล้วอย่างไรอย่างนั้น…
ขณะเดียวกันก็เหมือนกับรอบที่แล้ว ทุกรังสีกระบี่ที่ทะลวงจ้วงร่างมันนั้น ดั่งมีดวงตางอกเงยก็ไม่ปาน หลบหลีกจุดชีวิตของมันได้อย่างรู้งาน ไม่ทำร้ายให้มันเป็นอันตรายถึงชีวิตแต่อย่างไร…
กระทั่งยังเหลือเศษพลังขุมหนึ่งในร่างให้โจวทงใช้รักษาและประคองสติตัวเองให้ไม่ต้องเป็นลมล้มพับไป…
กลิ่นอายพลังทั่วร่างของโจวทง อ่อนโทรมลงเสมือนสุนัขป่วยใกล้ตายอีกรอบ…
“ต้วน! หลิง! เทียน!”
หลังจากที่ห่ารังสีทะลวงแทงจบลง โจวทงที่บัดนี้สีหน้าซีดเซียวทั้งมีเหงื่อเย็นชโลมหน้าผาก ก็ถลึงตามองต้วนหลิงเทียนด้วยสองตาแดงฉาน กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเล็ดลอดไรฟันอย่างโกรธแค้น ทำราวกับทนรอพุ่งเข้ามาดื่มกินเลือดเนื้อต้ววนหลิงเทียนเพื่อระบายโทสะไม่ไหวแล้ว!
