ในตอนนั้นตัวนางที่เป็นถึงศิษย์ปิดสำนักของอดีตประมุขนิกาย เช่นนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาและการซุบซิบนินทาเรื่องความไม่เป็นธรรม นางจึงไม่สะดวกรับตัวมู่หรงปิงกลับมาเลี้ยงดูที่นิกายสือหังเซียนเป็นการส่วนตัว…
สุดท้ายนางก็ได้แต่อุ้มมู่หรงปิงที่ห่อไว้ด้วยผ้าอย่างดีใส่ตระกร้า แล้วนำไปวางทิ้งไว้หน้าประตูบ้านของศิษย์น้องนาง…
ศิษย์น้องของนาง ก็คืออาจารย์ของมู่หรงปิง!
นี่เป็นความลับที่ไม่ว่าจะเป็นตัวมู่หรงปิงหรือศิษย์น้องของนางก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!
“อาจารย์ป้าข้า…”
เดิมทีมู่หรงปิงก็คิดจะกล่าวออกไป แต่สุดท้ายเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องความบริสุทธิ์ของนางย่อมทำให้บังเกิดความกระดากอายไม่กล้าพูด…
นางย่อมทำใจไว้แล้วว่าหากเรื่องนี้แพร่ออกไป นางสามารถเมินเฉิยถ้อยคำนินทาว่าร้าย เสียๆหายๆที่จะถาโถมใส่ตัวนางได้…
ทว่านางสามารถไม่นำพาเก็บเอามาใส่ใจ ก็ไม่ใช่ว่าอาจารย์ของนางจะไม่สนใจคำนินทาทั้งหลายเหมือนนางได้!
นางย่อมจินตนาการออกได้ทันที
หากอาจารย์ของนางล่วงรู้เรื่องนี้ล่ะก็ ไม่พ้นต้องบังเกิดความผิดหวังในตัวนางอย่างมาก เพราะสุดท้ายแล้วนางก็ได้ถูกอาจารย์สอนสั่งมาอย่างดี ถูกฟูมฟักเอาใจใส่เตรียมความพร้อมรับตำแหน่งว่าที่ประมุขของนิกายสือหังเซียนตั้งแต่ยังเล็ก
ทว่าตอนนี้นางได้เสียความบริสุทธิ์ไปเสียแล้ว เช่นนั้นหมายความว่านางได้ถูกชะตากำหนดไว้…ให้ไร้วันได้รับตำแหน่งวาที่ประมุขอีกตลอดกาล!
