ประหนึ่งอสรพิษที่ซ่อนตัว ทนรอฆ่าต้วนหลิงเทียนไม่ไหวแล้ว!
“ต้วนหลิงเทียน?”
เดิมทีหลังจากที่เดินทางมาถึง โจวทงก็เพียงมองจ้องไปยังร่างเจิ้วชิวก่อนใดอื่น ทว่าพอได้ยินเสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดจากโจวเฟย สายตามันก็ละออกมาจากร่างเจิ้งชิวไปหล่นตกลงบนร่างต้วนหลิงเทียนทันที
“เจ้าน่ะหรือ คือต้วนหลิงเทียน?”
สีไหน้าที่เดิมบิดเบี้ยวถมึงทึงของโจวทง ยิ่งมายิ่งเหยเกหนักข้อ
“อาวุโสเจิ้งชิว ผู้เฒ่าคนนี้เป็นใครหรือ?”
เผชิญหน้ากับสายตามองจ้องด้วยอำมหิตของโจวเฟยกับโจวทง ต้วนหลิงเทียนคล้ายไม่แยแส ยังทำราวกับไม่รู้จักคน เพียงหันไปถามเจิ้งชิววข้างๆด้วยสีหน้าแววตาใสซื่อ
“อ้อ นั่นคือผู้พิทักษ์อันดับ 1 ของจวนผู้ว่าเรา บิดาบุญธรรมของโจวเฟยนามว่าโจวทง”
เจิ้งชิวก็กล่าวตอบออกมาอย่างให้ความร่วมมือ
“โอ…! ที่แท้ก็คือผู้พิทักษ์อันดับ 1 ของจวนผู้ว่า ผู้พิทักษ์โจวทงนี่เอง”
ต้วนหลิงเทียนทำทีราวกับพึ่งนึกขึ้นได้
จากนั้นสายตาของเขาก็หันกลับไปมองร่าโจวทง ก่อนที่จะมองขึ้นๆลงๆอยู่พักหนึ่ง…
อันที่จริงเขาก็เต็มไปด้ววยความสนใจและอยากรู้อยากเห็นนัก ว่าผู้พิทักษ์จวนผู้ว่านามโจวทง ที่เจ้าเมืองเฉวี่ยโยวอยากให้เขาจับไปฆ่าให้ตายคนนี้ เป็นคนอย่างไรกันแน่…
